Γράφει η Ντέμη Καργάτζη
Χαίρω πολύ. Από σήμερα εγώ δεν είμαι εγώ. Εγώ είμαι εσύ. Γίνομαι ακριβώς σαν κι εσένα.
Σήμερα είμαι εσύ, απόλυτη, ισχυρογνώμων, σκληρή. Σήμερα δεν έχω πολλή όρεξη, οπότε μετά βίας σου μιλάω. Δεν έχω πολύ χρόνο ν’ αφιερώσω σε σένα. Δουλεύω και κουράζομαι. Θέλω βλέπεις και ν’ αράξω, να δω την οικογένεια μου. Έχω ανάγκη από ύπνο και θα κοιμηθώ τις ώρες που έχεις ελεύθερες εσύ. Δε σ’ αποφεύγω, απλά είμαι εσύ. Δεν ανήκεις στις προτεραιότητές μου τώρα.
Σήμερα ακόμα, θα σου υποσχεθώ πως αύριο θα περάσουμε τη μέρα μαζί κι αύριο θα βρω κάτι –δεν ξέρω ακόμα τι- και σε δύο ώρες το πολύ θα έχω φύγει. Θα πω πως θα σε πάρω τηλέφωνο γύρω στις πέντε και τελικά θα σε πάρω γύρω στις 11. Κι έχω τόσο πολλά να κάνω ακόμα και να πω για να γίνω εσύ…
Κι έπειτα θα γίνω απαθής. Δεν θα έχω πρόβλημα, δεν θα έχω καμία ανάγκη να σε δω κι όταν θα σε δω μετά από μέρες δε θα νιώθω πως θέλω να σ’ αγκαλιάσω και να σε φιλήσω γιατί μου έλειψες. Αν θα με ρωτήσεις γιατί, θα σου πω πως δεν το ζήτησες οπότε δεν το έκανα.
Κι ακόμα, ένα δύσκολο βράδυ για σένα που θα με χρειαστείς, εγώ πάλι εσύ θα είμαι.
Όταν νιώθεις μόνος, όταν η στεναχώρια σου θα πιάνει ταβάνι και θα θέλεις μια αγκαλιά, εγώ δεν θα έρθω. Όταν θα θες τη δική μου αγκαλιά και μόνο, γιατί εγώ είμαι ο άνθρωπός σου κι εμένα χρειάζεσαι, εγώ θα σου πω πως όλα θα πάνε καλά. Θα σου πω να μη στεναχωριέσαι, αγάπη μου, πέσε για ύπνο κι αύριο είναι μια καινούργια μέρα. Αποκαρδιωτική σαν κι εσένα, καθόλου δεν πρόκειται να νοιαστώ.
Ίσως και κάποια μέρα να παραπονεθείς ότι σου λείπω. Κι ίσως να μη σου δώσω δίκιο γιατί έχεις μέρες να με δεις. Ούτε κατά διάνοια δε θα σε καθησυχάσω και μ’ ελαφρά την καρδία θα σου πω «παράτα με, είμαι κουρασμένη». Θα τσακωθούμε πολύ, το ξέρω. Εσύ θα αισθάνεσαι πως έχω σταματήσει να δίνω, πως δεν σε θέλω αρκετά, πως δεν θέλω να είμαι μαζί σου. Μαύρες σκέψεις θα κάνεις και θα τις εκφράζεις σε μένα προσπαθώντας να βρεις ένα ίχνος στοργής και τρυφερότητας.
Ένα πειστήριο πως σ’ αγαπώ και σε θέλω στη ζωή μου. « Έλα, τα λέμε, καλό βράδυ» θα σου πω και θ’ αρνηθώ να σου μιλήσω για να διώξω μακριά τις αμφιβολίες σου. Δεν έχω υπομονή και κατανόηση πια για σένα.
Τώρα είμαι εσύ, αγάπη μου. Δεν δίνω δεκάρα. Η πάρτη μου είναι πιο σημαντική από σένα κι αδιαφορώ που σε πληγώνω καθημερινά. Είμαστε μαζί όμως, οπότε ό,τι κι αν κάνω, ό,τι κι αν λέω, εσύ πρέπει να μ’ εκτιμάς και να με σέβεσαι. Εγώ αυτά μπορώ, αυτά έχω κι αυτά δίνω.
Μην εκπλαγείς, τη ζωή σου πιο εύκολη θα κάνω. Δεν θα έχεις να παλεύεις εμένα πια. Θα έχεις εσένα από δυο φορές για καλύτερα. Τι λες; Είναι καλύτερα;
Ειλικρινά δική σου,
Ο εαυτός σου.
