Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Κάποιοι άνθρωποι σε χάνουν γιατί δεν κατάλαβαν ποτέ ποιος είσαι.
Όχι επειδή δεν είχες κάτι να δώσεις. Ούτε επειδή δεν προσπάθησες αρκετά να εξηγήσεις τον εαυτό σου. Μερικές φορές η αλήθεια είναι πιο απλή και πιο σκληρή μαζί. Ορισμένοι άνθρωποι βλέπουν μόνο ό,τι μπορούν να χωρέσουν μέσα στη δική τους αντίληψη.
Κι αν δεν χωράς εκεί, δεν σε βλέπουν πραγματικά.
Στην αρχή προσπαθείς. Εξηγείς τι σκέφτεσαι, τι αισθάνεσαι, πώς λειτουργείς. Δίνεις χώρο για να σε γνωρίσουν. Πιστεύεις ότι με τον χρόνο θα καταλάβουν τις αποχρώσεις σου, εκείνες που δεν φαίνονται αμέσως.
Όμως δεν θέλουν όλοι να κοιτάξουν βαθύτερα.
Κάποιοι προτιμούν τις εύκολες εκδοχές των ανθρώπων. Εκείνες που δεν απαιτούν προσοχή, που δεν χρειάζονται κατανόηση. Θέλουν έναν χαρακτήρα απλό, προβλέψιμο, χωρίς αντιφάσεις.
Κι εσύ δεν είσαι έτσι.
Έχεις σκέψεις που δεν λέγονται πάντα εύκολα. Έχεις στιγμές που χρειάζεσαι σιωπή αντί για εξηγήσεις. Έχεις πλευρές που δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά, αλλά αποκαλύπτονται μόνο όταν κάποιος έχει πραγματική διάθεση να σε γνωρίσει.
Αν δεν υπάρχει αυτή η διάθεση, η απόσταση μεγαλώνει.
Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενο. Οι άλλοι αρχίζουν να πιστεύουν ότι σε γνωρίζουν, ενώ στην πραγματικότητα έχουν δει μόνο μια μικρή πλευρά σου. Σχηματίζουν μια εικόνα που τους βολεύει και την κρατούν σαν αλήθεια.
Μέχρι που έρχεται η στιγμή που οι δρόμοι σας χωρίζουν.
Κάποιοι θα πουν ότι απλώς απομακρυνθήκατε. Ότι οι συνθήκες άλλαξαν, ότι η ζωή πήγε αλλού. Μα εσύ ξέρεις πως η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.
Δεν έφυγες επειδή δεν υπήρχε χώρος.
Έφυγες επειδή δεν υπήρχε κατανόηση.
Και τότε συνειδητοποιείς κάτι που στην αρχή μοιάζει πικρό, αλλά τελικά σε απελευθερώνει.
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι προορισμένοι να σε δουν όπως πραγματικά είσαι. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να αναγνωρίσουν την αξία που κουβαλάς.
Κάποιοι θα περάσουν από τη ζωή σου χωρίς να καταλάβουν ποτέ ποιος στάθηκε απέναντί τους.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο ειλικρινές φίλτρο.
Γιατί οι άνθρωποι που σε βλέπουν αληθινά, δεν σε χάνουν.
