Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Πολλοί περπατάνε με το βλέμμα ψηλά και άλλοι δεν το σηκώνουν απ’ το πάτωμα.
Πού είναι αυτές οι μέρες που κοιτάζαμε ευθεία;
Κάποτε λέγαμε και ένα “άντε χάσου από μπροστά μου” σε ό,τι μας έκρυβε τη θέα.
Ωραίες εποχές…
Ήξερες τι θες, πού θα το βρεις και αν δεν το έβρισκες δεν περίμενες να έρθει σε σένα. Πήγαινες εσύ σε αυτό, τόσο απλές συνήθειες είχαμε.
Σήμερα περιμένουμε τη νεράιδα της ζάχαρης στα γενέθλιά μας μήπως φιλοτιμηθεί να κολλήσει και κάτι απ’ τα σπασμένα.
Κάθε χρόνο προσθέτουμε ακόμη ένα κεράκι σε μια τούρτα και δεν σκεφτόμαστε ότι σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει χώρος για να βάλουμε ακόμη ένα πάνω της, στο πλάι ίσως.
Έλα κάνε μια ευχή, πάρε μια καλή ανάσα και ξεφύσα όπως έχεις μάθει να κάνεις τόσα χρόνια…
Αλήθεια τι θα ζητήσεις φέτος ή φοβάσαι αν το πεις μήπως δεν πραγματοποιηθεί;
Υγεία; Για πόσα χρόνια ακόμη θα ήθελες να μην χάσεις αυτή τη θεσπέσια ζωή που έχεις δημιουργήσει;
Μήπως ευτυχία;
Αλήθεια θυμάσαι ακόμη τι είναι αυτό;
Άσε μην σκέφτεσαι άλλο, την απάντηση στην έχω έτοιμη: να μην ξεχάσεις ποτέ τα αρχαία βασίλεια που έζησες κάποτε. Καλή σκέψη, μην την πετάς…
Αφού δεν έχεις σκοπό να κυνηγήσεις τη ζωή, άσε το παρελθόν να παχαίνει στις πλάτες σου.
Φτιάξαμε ένα προσωπείο να αντέχει τα πάντα εκτός από εμάς τους ίδιους.
Περιμένουμε μια φορά τον χρόνο μια ευχή να μας βάλει φτερά για να πετάξουμε πάνω από αναμμένα κεριά, ένας ακόμη Ίκαρος.
Τελικά τι θα ευχηθείς φέτος;
Ή μήπως αποφάσισες να ξοδέψεις την ανάσα σου για να τη ζήσεις;
Κάνε μια ευχή λοιπόν… και φύσα να τελειώνουμε.
