Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Θα ερχόσουν ξανά μια τελευταία φορά σε εμένα;
Όχι για λίγο αυτή τη φορά για πάντα.
Για πάντα, ποιος το λέει αυτό; Ποιος το εννοεί;
Όπως τότε, την πρώτη φορά που με άγγιξες και εγώ έκλαψα από επιθυμία. Ψέματα, δεν ξέρω γιατί μα έκλαιγα σαν μωρό στην αγκαλιά σου. Σαν πρώτη φορά, σαν τελευταία.
Θα τα γκρέμιζες όλα για να είμαστε πάλι μαζί έστω για μια ημέρα ή για λίγο ή για πολύ ή δεν ξέρω, για όσο.
Ξέρω αγάπη μου, ξέρω, κουράστηκες και δεν σε κατηγορώ μα ξέρω πως θα ερχόσουν παρόλο το κακό που σου έκανα. Ξέρω γιατί ξέρω πως με αγαπάς ακόμη. Ή μήπως κουράστηκες τόσο που δεν έχει γυρισμό;
Γι’ αυτό σου φωνάζω, γι’ αυτό σε ρωτάω και θα περιμένω να μου γνέψεις την απάντηση σου. Βλακείες λέω πως ξέρω, τάχαμου ξέρω, τίποτε δεν είναι δεδομένο και τίποτε δεν μένει για πάντα αν δεν το θελήσεις, αν δεν το κρατήσεις με νύχια και με δόντια.
Δεν ξέρω αλήθεια τι με πιάνει μα θα ήθελα εκείνη την μια απάντηση που θα σε κάνει να γυρίσεις κοντά μου έστω για λίγο, είτε για πολύ ή καλύτερα για πάντα.
Δεν ξέρω…
