Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Και τι νομίζεις, πως σου κρατάω κακία;
Τι πιστεύεις μάτια μου, πως επειδή δεν είσαι πια εδώ, σε έχω μισήσει;
Πως επειδή μου είπες φύγε, έχω φύγει από μέσα σου;
Δεν γίνεται!
Ποτέ δεν έφυγες, ούτε μπορείς να μου ξεφύγεις μάτια μου ποτέ, παρ΄ το απόφαση!
Θα είμαι πάντοτε η Πάργα σου, η Λευκάδα σου κι η Ναύπακτος, που θα στοιχειώνω κάθε βήμα σου κι ανάμνηση.
Θα είμαι για πάντα το πιο όμορφό σου καλοκαίρι, η ανεμελιά κι οι βόλτες ξενοιασιάς, οι πιο ανεξίτηλες.
Θα είμαι ο χειμώνας σου, ο γλυκός, που θα ζεσταίνεις την ψυχή σου.
Θα είμαι αυτός που ξέρει πάντα τι λατρεύεις, που δίχως να πεις ούτε μια λέξη, θα ξέρει πως αισθάνεσαι. Αυτός που το σε νοιάζομαι το έκανε υπέρτατο. Κι αυτός, που τα πιο κρυφά σου μυστικά, θα στα φυλάει σαν θησαυρούς.
Θα είμαι το αναπάντεχο, που θα σου κόβει την ανάσα, το ξαφνικό, που εμφανίζεται μπροστά σου και σε κάνει να πηδάς απ΄ την χαρά σου.
Θα είμαι το όνειρο, που δεν έφτασε ως το τέλος του, που πάντα κλαίει και σου ζητάει μια δικαίωση.
Θα είμαι τα πιο μεγάλα θέλω σου, που έχουν ξεμείνει σε μια θάλασσα και φλέγονται.
Θα είμαι ο λόγος, όταν έρωτα θα σκέφτεσαι, ο αλήτης έρωτας, που το εμείς κι όχι το εγώ προσκύνησε.
Θα είμαι η αγάπη, που την κοινώνησες ατόφια, που σου συγχώρεσε τα λάθη και στα αγκάλιασε σφιχτά.
Θα είμαι η αγκαλιά, που θα σου λείπει, τα βράδια πριν πλαγιάσεις και η φροντίδα που δεν θα βρεις αλλού, να το θυμάσαι!
Θα είμαι για πάντα το λιμάνι που θα απαγκιάζουνε οι φόβοι σου.
Θα είμαι τα αρώματα που μέθυσαν και πότισαν το είναι σου.
Θα είμαι τα γέλια, οι φωνές και περισσότερο απ΄ όλα οι σιωπές, που σου είναι γνώριμες…
Θα είμαι το (μου) το κτητικό, το πιο δικό σου, παρ΄ το απόφαση!
Θες δεν θες αγάπη μου, εγώ θα είμαι πάντοτε το πιο όμορφο σου καλοκαίρι, η Πάργα σου, η Λευκάδα σου κι η Ναύπακτος.
Κι εσύ το ίδιο, ίσως και κάτι περισσότερο!
