Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Η γλώσσα της αγάπης για τη γυναίκα είναι η ίδια. Να τη βλέπεις
Δεν πίστευα ότι θα υπάρξει κάποιος που θα το κάνει χωρίς να του το ζητήσω.
Όχι τέλεια. Όχι πάντα σωστά. Αλλά αρκετά συχνά ώστε να μη χρειάζεται να το υπενθυμίζω συνέχεια. Αρκετά σταθερά ώστε να μη νιώθω ότι πρέπει να εξηγώ τα βασικά από την αρχή.
Γιατί η αγάπη για μια γυναίκα δεν είναι να ανταποκρίνεσαι κάθε φορά που στο λέει. Είναι να βλέπεις πότε κάτι αλλάζει πριν γίνει παράπονο. Να προσέχεις πότε κουράστηκε πριν γίνει σιωπή. Να θυμάσαι τι την αγχώνει χωρίς να στο υπενθυμίσει.
Κι εκείνος… το κάνει.
Όχι επειδή δεν κάνει λάθη. Κάνει. Ξεχνάει. Μπερδεύεται. Μερικές φορές δεν καταλαβαίνει. Μερικές φορές χρειάζεται να του το πω. Και το λέω. Δεν είναι μάντης. Δε διαβάζει το μυαλό μου. Δεν πετυχαίνει πάντα τη σωστή στιγμή, τη σωστή λέξη, τη σωστή αντίδραση.
Αλλά μένει.
Μένει όταν καταλάβει ότι έκανε πίσω ενώ έπρεπε να πλησιάσει. Μένει όταν αντιληφθεί ότι δεν άκουσε όσο έπρεπε. Μένει όταν εγώ κλείνομαι, αντί να εκνευριστεί που δεν εξηγώ αμέσως.
Και το πιο σημαντικό; Προσπαθεί χωρίς να πρέπει να τον πιέσω να προσπαθήσει.
Και προσπαθώ κι εγώ.
Προσπαθώ να μιλήσω όταν κάτι με πονά, αντί να σιωπήσω. Να εξηγήσω πριν απομακρυνθώ. Να του δώσω χώρο όταν τον χρειάζεται, όπως δίνει κι εκείνος σε μένα. Να θυμάμαι ότι δεν είναι απέναντί μου, ακόμα κι όταν διαφωνούμε. Να μείνω όταν θα ήταν πιο εύκολο να κλειστώ.
Δεν περιμένει να φτάσω στα όριά μου για να βοηθήσει. Δεν περιμένει να απομακρυνθώ για να πλησιάσει. Δεν περιμένει να μιλήσω για να καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά.
Ρωτάει. Προσέχει. Διορθώνει.
Μερικές φορές θα πω «είμαι καλά» και θα το πιστέψει, κι αυτό είναι εντάξει. Μερικές φορές θα πει κάτι λάθος, κι αυτό επίσης είναι εντάξει. Γιατί η αγάπη δεν είναι να μην κάνεις ποτέ λάθος. Είναι να μη φεύγεις όταν καταλάβεις ότι έκανες.
Δε χρειάζεται να του εξηγώ ξανά και ξανά γιατί κάτι με πλήγωσε. Δε χρειάζεται να του θυμίζω τα όριά μου κάθε εβδομάδα. Δεν χρειάζεται να του δείχνω πώς να με σέβεται.
Τα μαθαίνουμε.
Μαζί.
Και κάπως έτσι, για πρώτη φορά, δε νιώθω ότι πρέπει να παλέψω για τα αυτονόητα. Δε νιώθω ότι ζητάω πολλά όταν ζητάω φροντίδα. Δε νιώθω ότι πρέπει να μικρύνω για να χωρέσω.
Γιατί τελικά η αγάπη δεν είναι να τα κάνεις όλα σωστά.
Είναι να μένουμε, για να τα κάνουμε καλύτερα.
Μαζί.
