Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Η μεγαλύτερη ήττα μας δεν ήταν οι πόλεμοι που χάσαμε.
Δεν ήταν οι προδοσίες που δεχτήκαμε.
Δεν ήταν οι άνθρωποι που μάς απογοήτευσαν.
Η μεγαλύτερη ήττα μας… ήταν ότι μάθαμε να ζούμε ακυρώνοντας τον ίδιο μας τον εαυτό.
Μάθαμε να σωπαίνουμε.
Να μην ενοχλούμε.
Να μη ζητάμε πολλά.
Μάθαμε να σπρώχνουμε τα όνειρα στην άκρη, για να χωρέσουμε σε κουτιά που έφτιαξαν άλλοι για μας.
Μάθαμε να καταπίνουμε λόγια, δάκρυα, οργή.
Μάθαμε να φοράμε μάσκες.
Κι έτσι, μέρα με τη μέρα, μικρύναμε.
Γίναμε σκιές του εαυτού μας.
Περπατάμε σαν φαντάσματα, ζούμε ξένοι μέσα στη δική μας ζωή.
Η κοινωνία το βάφτισε «προσαρμογή».
Μα δεν είναι προσαρμογή. Είναι ακύρωση.
Και η ακύρωση είναι θάνατος με δόσεις.
Κάθε φορά που λες «δεν πειράζει» ενώ πειράζει, ακυρώνεις τον εαυτό σου.
Κάθε φορά που σωπαίνεις για να μη χαλάσεις τις ισορροπίες, σπας κομμάτια από μέσα σου.
Κάθε φορά που λες «ίσως αύριο» ενώ καίγεσαι σήμερα, παραδίδεις τη ζωή σου στην αναβολή.
Μάς έκαναν να πιστέψουμε ότι είναι αρετή να κάνεις υπομονή.
Ότι είναι «ωριμότητα» να μη διεκδικείς.
Ότι είναι «αγάπη» να βάζεις τον εαυτό σου σε βολικά για τους άλλους κουτάκια.
Μα δεν είναι αρετή. Είναι παραίτηση.
Δεν είναι ωριμότητα. Είναι φόβος.
Δεν είναι αγάπη. Είναι αυτοπροδοσία.
Η μεγαλύτερη ήττα μας είναι ότι συμφιλιωθήκαμε με αυτήν την αυτοπροδοσία.
Ότι μάθαμε να ζούμε σκυφτοί.
Ότι εκπαιδευτήκαμε να λέμε «ναι» όταν θέλαμε να ουρλιάξουμε «όχι».
Κι όσο ζούμε έτσι, δε ζούμε στ’ αλήθεια.
Απλώς υπάρχουμε.
Και η ύπαρξη χωρίς τον πραγματικό μας εαυτό είναι το απόλυτο κενό.
Ήρθε η ώρα να θυμηθούμε.
Να θυμηθούμε ποιοι είμαστε χωρίς τις μάσκες.
Να θυμηθούμε τι θέλουμε χωρίς τις φωνές των άλλων να μας υπαγορεύουν.
Να θυμηθούμε πώς είναι να στεκόμαστε όρθιοι.
Δεν είναι εγωισμός να προστατεύεις τον εαυτό σου.
Είναι αξιοπρέπεια.
Δεν είναι αχαριστία να λες «όχι».
Είναι ελευθερία.
Δεν είναι αλαζονεία να διεκδικείς χώρο.
Είναι δικαίωμα.
Αν συνεχίσουμε να ζούμε ακυρώνοντας τον εαυτό μας, τότε έχουμε ήδη χάσει.
Χάσαμε πριν καν παλέψουμε.
Χάσαμε πριν καν ζήσουμε.
Η αληθινή νίκη δεν είναι να τα έχεις καλά με όλους.
Είναι να τα έχεις καλά με σένα.
Η αληθινή νίκη δεν είναι να χωράς παντού.
Είναι να σταθείς εκεί που ανήκεις.
Η αληθινή νίκη δεν είναι να επιβιώνεις.
Είναι να ζεις.
Γι’ αυτό σταμάτα να ακυρώνεσαι.
Σταμάτα να μικραίνεις για να χωράς.
Σταμάτα να σωπαίνεις για να μην ενοχλείς.
Γιατί η μεγαλύτερη ήττα δεν είναι να χάσεις από τους άλλους.
Είναι να χάνεις καθημερινά κάτι από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Και η μεγαλύτερη επανάσταση;
Να τον πάρεις πίσω.
