Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Υπάρχουν στιγμές που προσπαθώ να κρατήσω τη θέση μου.
Να μη χαθώ μέσα σε ό,τι νιώθω.
Κάθε φορά που σε σκέφτομαι, κάτι μέσα μου σφίγγεται. Όχι από απόρριψη, αλλά από φόβο.
Φόβο για το πόσο δυνατά μπορεί να σε θέλει ένας άνθρωπος χωρίς να καταρρεύσει.
Εσύ είσαι ο άξονας γύρω απ’ τον οποίο γυρνάει το χάος μου.
Υπάρχει κάτι ανάμεσά μας που δεν εξηγείται, δεν μπαίνει σε λέξεις.
Μια σιωπή γεμάτη νόημα, σαν ανάσα πριν από μια εξομολόγηση που δεν ειπώθηκε ποτέ.
Η έλξη είναι αληθινή.
Γυμνή.
Δεν έχει σκηνικό, δεν έχει φίλτρα.
Σαν να γνωριζόμασταν πριν μας συστήσει ο χρόνος και τώρα ο κόσμος παίζει το ρόλο του να μας κρατάει λίγο χώρια, για να θυμόμαστε πόσο κοντά μπορούμε να φτάσουμε.
Κάποιες στιγμές απομακρύνομαι.
Όχι γιατί δε σε θέλω, αλλά γιατί θέλω να δω αν μπορώ να ανασάνω χωρίς εσένα.
Συνήθως δεν μπορώ.
Κουβαλάω φόβους, παλιές σκιές, αντοχές που νομίζω πως έχω και μετά, μια σου λέξη τις διαλύει.
Σε σκέφτομαι και νιώθω δύο κόσμους να συγκρούονται μέσα μου.
Η λογική μου λέει “κράτα απόσταση”.
Η ψυχή μου λέει “πήγαινε”.
Είσαι ο πειρασμός και η λύτρωση μαζί.
Ένα είδος φωτιάς που δε θέλω να σβήσω, ακόμα κι αν καίει τα χέρια μου.
Σε βλέπω καθαρά.
Δεν παίζεις ρόλους γι’ αυτό κι εγώ δεν μπορώ να σου παίξω κανέναν.
Η ματιά σου έχει εκείνη τη σπάνια ψυχραιμία που χωράει και τρυφερότητα και αυστηρότητα μαζί.
Σε σέβομαι όσο σε επιθυμώ. Και αυτό, όσο κι αν μοιάζει απλό, είναι επικίνδυνο.
Ό,τι κι αν κάνω επιστρέφω στο ίδιο σημείο.
Σε εμάς.
Δύο άνθρωποι που συναντήθηκαν κάπως… εκτός σχεδίου.
Όχι τυχαία. Όχι απλά.
Ίσως για να θυμηθούμε πως η αγάπη δεν είναι μόνο γλύκα είναι και θάρρος.
Όσες φορές κι αν προσπαθήσω να σε βγάλω απ’ τη σκέψη μου,
η καρδιά μου επιστρέφει πάντα εκεί.
Σε σένα.
