Γράφει η Τζένη Γιαννοπούλου
Η Θεσσαλονικιά δεν είναι γυναίκα. Είναι φαινόμενο.
Δεν μπαίνει σε κουτάκια. Δεν χωράει σε στερεότυπα. Δεν εξηγείται με υποσημειώσεις. Την πιάνεις ή δεν την πιάνεις. Τόσο απλά.
Μιλάει δυνατά. Γελάει πιο δυνατά.
Και όταν σωπάσει, κάτι σοβαρό παίζει. Γιατί η σιωπή της δεν είναι νάζι. Είναι προειδοποίηση.
Έχει άποψη. Για όλα.
Και δεν θα σου τη σερβίρει με φίλτρα και γλυκαντικά. Θα στην πει όπως είναι. Με χιούμορ. Με ειρωνεία. Με εκείνο το βλέμμα που σε κάνει να λες «εντάξει, έχω άδικο». Ακόμα κι αν δεν έχεις.
Η Θεσσαλονικιά αγαπάει με υπερβολή.
Όχι επειδή δεν ξέρει αλλιώς, αλλά επειδή έτσι γουστάρει. Θα σε κάνει οικογένεια πριν προλάβεις να καταλάβεις τι έγινε. Και αν την απογοητεύσεις, δεν θα σου κάνει σκηνή. Θα σε βγάλει από το κάδρο. Αθόρυβα. Τελεσίδικα.
Έχει χιούμορ που τσιμπάει.
Δεν είναι το γλυκό, το εύκολο. Είναι αυτό που σε κάνει να γελάς και μετά να σκέφτεσαι «μήπως με έθιξε λίγο;». Ναι. Σε έθιξε. Για καλό σου.
Δεν παριστάνει την cool.
Είναι. Και δεν ζητάει έγκριση. Δεν θα αλλάξει για να ταιριάξει. Αν δεν κολλάς, απλά δεν κολλάς. Ξεκόλλα λίγο ρε φίλε.
Η Θεσσαλονικιά κουβαλάει μια πόλη μέσα της.
Θάλασσα, υγρασία, βόλτες χωρίς λόγο, κουβέντες που κρατάνε ώρες. Κουβαλάει μνήμες, πείσμα, τρυφερότητα που δεν διαφημίζεται. Δεν σου υπόσχεται ότι θα είναι εύκολη. Σου υπόσχεται ότι θα είναι αληθινή.
Και αυτό, σήμερα, είναι πολυτέλεια.
Οπότε όχι.
Η Θεσσαλονικιά δεν είναι “τύπος γυναίκας”.
Είναι κατηγορία μόνη της.
Κι αν δεν σου αρέσει, ξυδάκι.
Και πριν κλείσουμε, μια μικρή αποκάλυψη.
Ναι, είμαι κι εγώ Σαλονικιά.
Γι’ αυτό τα λέω έτσι. Με αυτοπεποίθηση, με θράσος και χωρίς οδηγίες χρήσης.
Δεν είναι έπαρση. Είναι εμπειρία πεδίου.
Αν σου φάνηκα λίγο έντονη, μην ανησυχείς.
Έτσι είμαστε.
Θεσσαλονίκη γράφει το πιστοποιητικό.
