Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Η θέληση του καθενός,γίνεται φθόνος των πολλών.
Γίνεται ζήλια, και παράκρουση.
Αρχίζεις μαζεύεις στα δάκτυλα του ενός χεριού τους εκλεκτούς αληθινούς που παραμένουν.
Αυτούς που δεν σου χαμογελούν και σου ρίχνουν με το έσω τους μπινελίκια.
Ρωτάς τον εαυτό σου τι είναι αυτό που ενοχλεί ακόμη και ανθρώπους που σε γνωρίζουν ελάχιστα ή καθόλου.
Απάντηση δεν παίρνεις.
Το σίγουρο είναι ότι δεν έχεις πράξει ποτέ εναντίον τους, αλλά εισπράττεις την τοξικότητα σε όλο της το μεγαλείο!
Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι η «τοξικότητα» που εισπράττεις δεν είναι προσωπική, ακόμα κι αν μοιάζει να στρέφεται αποκλειστικά εναντίον σου,ακόμη κι αν δέχεσαι τις μπούρδες του καθενός.
Είναι ένα καταραμένο φτηνό αντίτιμο που πληρώνει όποιος αρνείται να μπει στο καλούπι της μάζας,και της σαπίλας,του κουτσομπολιού και της καφρίλας,η αλλιώς γιατί εσύ κι όχι εγώ.
Άνθρωποι που δεν σε ξέρουν, σε κρίνουν με βάση τις δικές τους ανασφάλειες.
Τους ενοχλεί η αύρα σου, η αποφασιστικότητά σου, το γεγονός ότι εσύ προχωράς ενώ εκείνοι μένουν στάσιμοι.
Για να δικαιολογήσουν τη δική τους αδράνεια, πρέπει να μειώσουν τη δική σου κίνηση.
Τα δάχτυλα του ενός χεριού μου είναι υπεραρκετά.
Ίσως τελικά αυτή η τοξικότητα να λειτουργεί και ως ένα βίαιο, αλλά απαραίτητο φίλτρο,στη ζωή μου .
Μένω με τους λίγους αλλά τους αληθινούς. Αυτούς τους ελάχιστους, τους αληθινούς, που έχουν το σθένος να πουν τα λάθη σου κατάμουτρα, αλλά θα χαρούν με την ψυχή τους όταν πετύχεις.
Και τελικά ρε φίλε το «γιατί με μισούν αφού δεν τους έβλαψα;» είναι λάθος ερώτηση.
Η σωστή είναι, όσο μένετε κολλημένοι να φθονείτε τους άλλους αυτοί πάνε μπροστά.
Κουράστηκα να εισπράττω φαρμάκι χωρίς λόγο.
Άλλωστε, το γεγονός ότι ασχολούνται μαζί μου χωρίς να με ξέρουν, σημαίνει ότι με κάποιον τρόπο, έχω ήδη νικήσει στην αναμέτρηση της παρουσίας,και παρουσία για μένα είναι η πίστη στη πένα μου!
