Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Υπάρχει πάντα μια στιγμή που κλειδώνεις.
Κλείνεις ρολά και δεν μπορεί να μπει κανείς. Κλείνεις ακόμα και την πιο μικρή χαραμάδα.
Δεν αφήνεις χώρο να περάσει κανείς και τίποτα.
Είναι η στιγμή της παραδοχής και της αποδοχής.
Είναι η στιγμή που είσαι εσύ κι εσύ. Μόνο.
Είναι η στιγμή που ξέρεις ποια τι φοβάσαι, τι αντέχεις να χάσεις, ποιον αντέχεις να αφήσεις πίσω σου και ποιον όχι.
Είναι η στιγμή σου η πιο ειλικρινής.
Μέσα στο σκοτάδι που βλέπεις το φως μόνο εσύ.
Μέσα στο σκοτάδι σου υπάρχει μόνο η φωνή σου κι εσύ.
Ακούς; Θυμάσαι; Πονάς;
Σώπασε. Τώρα ξέρεις. Ξέσπασε. Σπάσε. Ρήμαξε.
Κάντα όλα κομμάτια και φεύγοντας πάρε μαζί σου μόνο εκείνο το ένα που προστάτευες όσο έσπαγες τα πάντα.
Εκείνο που δεν ανήκει στα “πάντα” αλλά είναι τα πάντα σου.
Σώπασε. Μην λες λέξεις περιττές.
Φοβάσαι και δεν ξέρεις να φοβάσαι.
Δεν ξέρεις το συναίσθημα και πώς να το διαχειριστείς.
Βλέπεις εσένα σε μεγάλωσαν ύαινα. Δεν σου μαθαν πως είναι να φοβάσαι και τώρα που ανακαλύπτεις το φόβο δεν ξέρεις τι να τον κάνεις.
Σώπασε μικρή μου.
Αγάπη το λένε. Έρωτα το λένε. Ολοκλήρωση το λένε.
Γι’αυτό και φοβάσαι πια… γιατί χωρίς αυτό, δεν θα είσαι ποτέ ξανά εσύ.
Σώπασε. Βγες στο φως.
Τώρα ξέρεις.. τώρα μπορείς.. τώρα θα ζήσεις με επίγνωση κινδύνου και συνείδηση του φόβου.
Ζήσε..
