Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Και τι έγινε αν γίναμε ένας κύκλος που έκλεισε;
Και τι έγινε αν δεν κάναμε τελετή λήξης και δακρύβρεχτα μονόπρακτα;
Κάποτε νοιαστήκαμε, κι αγαπηθήκαμε, και γελάσαμε και κλάψαμε, και ονειρευτήκαμε και πληγωθήκαμε, και ξαναγαπηθήκαμε, μέχρι που χαθήκαμε.
Έτσι, χωρίς λόγο.
Ένα τηλέφωνο που δεν απαντήθηκε. Δυο λέξεις που έμειναν σε αναμονή. Μια προσμονή που δεν έγινε ποτέ ζωή.
Και αν τελείωσαν οι λέξεις;
Αν δεν έμεινε κάτι άλλο να πούμε;
Γιατί να σκορπάμε τον χρόνο και τις λέξεις;
Δεν πειράζει να χάνονται οι άνθρωποι. Δεν πειράζει να περνά ο καιρός χωρίς υποχρεωτικές παρουσίες. Δεν είναι όλες οι σχέσεις φτιαγμένες για να αντέξουν μια ζωή. Κάποιες γεννήθηκαν για να σου μάθουν κάτι και να φύγουν πριν αρχίσουν να χαλάνε την ανάμνησή τους.
Ξέρεις τι αλλάζει εκεί, μετά τα 45;
Μετράνε όλα αλλιώς.
Κι ο χρόνος και το σκόρπισμα.
Δεν χαρίζεις πια απογεύματα από ευγένεια. Δεν σηκώνεις τηλέφωνα από ενοχή. Δεν πηγαίνεις σε τραπέζια επειδή «έτσι πρέπει». Δεν κρατάς ανθρώπους από συνήθεια, ούτε αφήνεις τη μοναξιά να σε εκβιάζει να χωράς εκεί που δεν αναπνέεις. Δεν μαγειρεύεις για τους απόντες. Δεν νοιάζεσαι για τους περαστικούς.
Και δεν σε πειράζει πια η απουσία.
Δεν πειράζουν όσα δεν έγιναν.
Πειράζει μόνο να επιμένεις σε ό,τι έχει τελειώσει, μόνο και μόνο επειδή κάποτε ήταν όμορφο.
Η ζωή δεν δίνει βραβεία αντοχής σε σχέσεις που έληξαν.
Δίνει μόνο ρυτίδες σε όσους αρνούνται να παραδεχτούν ότι ένας κύκλος έκλεισε.
Κι ας σε πουν αντικοινωνικό.
Κάποτε θα καταλάβουν πως δεν απομακρύνθηκες από τους ανθρώπους.
Απομακρύνθηκες από τις υποχρεωτικές παρουσίες, τις κουρασμένες κουβέντες και τις σχέσεις που επιβίωναν μόνο από συνήθεια.
Εσύ θα ξέρεις πάντα πως γεννήθηκες πρωταγωνιστής.
Κομπάρσος σε φιλίες, σχέσεις και έρωτες δεν θα γίνεις ποτέ.
