Γράφει η Γεώρα
Με τον καιρό κατάλαβα πως όση αγάπη και αν δώσεις σε κάποιους ανθρώπους, δεν θα την αναγνωρίσουν ποτέ. Θα την πουλάνε από εδώ και από εκεί φθηνά, σαν να είναι ένα τίποτα κι’ ας είναι ό,τι πιο σημαντικό έλαβαν σε αυτή τη ζωή!
Κατάλαβα, πως όση τρυφερότητα και αν χαρίσεις στις στιγμές, υπάρχουν άνθρωποι που την παίρνουν εκείνο το λεπτό και στη συνέχεια γίνονται συναισθηματικά αναίσθητοι και σε σπάνε σε χίλια κομμάτια.
Κατάλαβα επίσης, πως ακόμα και αν αυτά τα κομμάτια προσπαθήσεις με αγάπη δική σου και υπομονή και αντοχή να τα κολλήσεις, για να δώσεις πάλι κάτι σε εκείνους που σε ράγισαν, γιατί πιστεύεις στην όμορφη πλευρά των ανθρώπων, εκείνοι πάλι με ευκολία θα σε αποτελειώσουν, λες και δεν σήμαινες ή δεν έκανες τίποτα για εκείνους.
Και δυστυχώς κατάλαβα, πως ακόμα και αν κάνεις τα πάντα για τον άλλον, ακόμα κι αν με πόνο ψυχής από τις ριμάδες τις πληγές, βρίσκεις τη δύναμη να ξανά συγχωρείς, κάποιοι άνθρωποι θα σε πληγώνουν κατ’επανάληψη. Έχουν εθισμό στο να σπέρνουν πόνο.
Κατάλαβα με θλίψη πως γέμιζα με στεναχώρια και μαυρίλα, ενώ χάριζα το ¨είναι μου¨ και τα πιο όμορφα κομμάτια της ευαισθησίας μου, σε δύο χέρια που ποτέ δεν με αναγνώρισαν. Είχαν όμως πάντα μία δικαιολογία για άφεση των αμαρτιών του εαυτού τους και άφεση των ευθυνών.
Και κατάλαβα πως αν ο άλλος δεν έχει αγάπη μέσα του, όσο αγώνα και αν κάνεις ενάντια στη θλίψη, στον πόνο, στην απογοήτευση που σου δίνει καθημερινά ή και με δόσεις, ποτέ δεν θα σε εκτιμήσει, ποτέ δεν θα πάρεις έστω και στο ελάχιστο πίσω μια μικρή πράξη αγάπης, για να σε κρατάει ζωντανό και για να λες «αξίζει τόσος αγώνας και κόπος.»
Αυτό όμως που δεν ήθελα να καταλάβω και πείσμωνα και με κερνούσα δάκρυα απλόχερα να εναλλάσσονται με χαμόγελα, είναι πως όλα αυτά μου τα έδινες εσύ. Τόσος πόνος από κάποιον που καθημερινά του έδινα αγάπη. Και δεν ήθελα να καταλάβω το γιατί. Ήθελα να με πείσω για το αντίθετο, ώσπου μια μέρα απλά κόπηκα τόσο πολύ από τον πόνο τον συναισθηματικό που μου έδινες, που απλά ένιωσα κενή! Δεν είχα καμία αντίδραση.
Με τον καιρό κατάλαβα, πόσο μεγάλο λάθος ήσουν! Κατάλαβα πως δεν γίνεται να σώσεις κάποιον αν εκείνος προσπαθεί να σε πνίξει. Κατάλαβα πως μου στερούσες το οξυγόνο και την χαρά της ζωής. Κατάλαβα πως δεν είχες αγάπη!
Κατάλαβα με τον καιρό και απαριθμώντας πληγές, πως εσύ δεν ήσουν για εμένα!
