Γράφει η Κική Γ.
Άτιμη η ανθρώπινη ράτσα. Γκρίνια και μεγαλόστομες κουβέντες. “Χάλασε η κοινωνία μας, δεν υπάρχουν σωστές σχέσεις, κατάντια παντού..”
Όλοι διαπιστώνουν τα ίδια, όλοι συμφωνούν, όλοι κρίνουν. Κρίνουν ποιοι και κατακρίνουν ποιους; Ακυρώνουν τα πάντα και τους πάντες. Τραβάνε ένα “Χ” και μια κόκκινη γραμμή και το έργο συνεχίζεται. Όντως υπάρχουν αυτοί που δεν σέβονται το σύντροφο, που είναι αρπακτικά έτοιμα να κατασπαράξουν ψυχές, να διαλύσουν καρδιές, να κομματιάσουν αξιοπρέπεια και να καταπατήσουν αισθήματα. Υπάρχει όμως και μια μερίδα ανθρώπων που παραμένει στο “τότε”.
Τότε, που όλα ήταν διαφορετικά. Είχαν μια φυσιολογική ροή. Ο χρόνος αρωγός βοηθούσε τη σχέση, αποκάλυπτε μέρα με τη μέρα τον εσωτερικό κόσμο του ζευγαριού, βοηθούσε να εξωτερικευτούν τα συναισθήματα, υπήρχαν αξίες, ευαισθησίες, χαλινάρια, τρόποι, ρομαντισμός.
Σήμερα όποιος έχει ή συμφωνεί με αυτή τη συμπεριφορά, στιγματίζεται και μπαίνει στο περιθώριο με συνοπτικές διαδικασίες. Μένει συνήθως μόνος, δεν μπορεί να συνεννοηθεί με τους πολλούς, χλευάζεται, είναι παλιομοδίτης. Τον συνοδεύουν και τον στολίζουν, τα χειρότερα κοσμητικά επίθετα.
Άρα τελικά, είναι τόσο τραγικό να είναι κάποιος ονειροπόλος, να θέλει να ερωτευτεί αφού περάσει κάποια στάδια η σχέση, αφού γνωριστούν μεταξύ τους αυτοί οι άνθρωποι, αφού επικοινωνήσουν και κατανοήσουν τι τελικά τους ενώνει και τι τους χωρίζει; Δεν είναι όλα ξεπέτα.
Δεν γίνονται όλα μαγικά και δεν επιτρέπεται να μετριούνται όλα με την ώρα. Την άλλη μέρα ο επόμενος, η επόμενη. Ο ευαίσθητος και ο αισθηματίας σε μια γωνία μόνος και ψωριάρης. Φταίει κατά τα άλλα η κοινωνία, οι νέοι, όλοι, αλλά όχι εμείς. Τι θέλουμε επιτέλους και τι ζητάμε; Ανθρώπους ή υπάνθρωπους; Καρδιές ή πέτρες; Αν αποφασίσουμε ποτέ, θα αλλάξουν όλα και η κοινωνία μας μαζί. Εμείς είμαστε η κοινωνία, εμείς τη διαμορφώνουμε. Ας καμαρώσουμε τα έργα μας!
