Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Γεννιέσαι, ζεις, υπάρχεις και κάπου μέσα σε όλα αυτά σου σκάει σαν βόμβα στο κεφάλι ο έρωτας, αλλιώτικος από όλους τους άλλους που έχεις ζήσει μέχρι τώρα.
Πας δίχως δεύτερη σκέψη, το ζεις μέχρι το κόκαλο, τρελαίνεσαι, τα δίνεις όλα. Γιατί;
Γιατί είναι εκείνο που αισθάνεσαι για μια μοναδική φορά, γιατί θέλεις να το ζήσεις, γιατί δεν το βάζεις ποτέ κάτω και ιδιαίτερα σε εκείνα που ποθείς.
Γελάς, κλαις, χαίρεσαι, απογοητεύεσαι αλλά δεν το αφήνεις συνεχίζεις και βγαίνεις κερδισμένος γιατί ότι και να μπει ανάμεσα εσύ συνεχίζεις και κρατάς την πρώτη σου σκέψη, εκείνον το μοναδικό έρωτα που ζεις για μια φορά.
Τα χρόνια περνούν και εσύ είσαι ακόμα εκεί, σαν παραμύθι, ο ένας είναι αλλού μα ο άλλος πάντα εκεί να προσμένει για τον γυρισμό.
Όλοι χάνονται από δίπλα σου μα εκείνος ο ένας και μοναδικός σου έρωτας παραμένει για πάντα στην καρδιά, στο μυαλό, μέσα σου, παντού.
Μια ημέρα μένετε και οι δυο μόνοι, εκείνη την ημέρα που τελικά μπορείτε να είστε ελεύθεροι, μαζί, γερασμένοι ναι, με ουλές βαθιές όχι στο δέρμα μα στην ψυχή, μα είστε ελεύθεροι, αγκαλιασμένοι με τα χέρια σφιχτά δεμένα σαν κόμπος και κοιτάτε τα άστρα σαν τότε.
Οι αναπνοές σταματούν, τα χέρια λύνονται και πέφτουν στο χώμα μα είστε μαζί για μια τελευταία φορά δίχως τα άθλια πρέπει των τρίτων.
Αυτή η φορά που θα σήμαινε το οριστικό τέλος.
Μαζί για πάντα!
Εκείνος ο ανεκπλήρωτος έρωτας.
