Γράφει η Γεώρα
Καρδιά, από εδώ ο έρωτας!
Ίσως είναι καιρός να γνωριστείτε ή ίσως και όχι. «Χαίρω πολύ» είπε η ψυχούλα μου. Δεν ήξερε σε τι μπελάδες έμπαινε. Ούτε και ο έρωτας ήξερε που έμπλεκε!
Μάχες σώμα με σώμα. Με την απόλυτη λογική. Με τις επιθυμίες και τις φοβίες. Μάχες με αγκαλιές και δάκρυα. Με πολύωρες συζητήσεις. Με ενοχές και θυμό. Με στοργή και πάθος.
Παρέα με τη λύπη και άλλοτε με τη χαρά. Παρέα με «γιατί» και αναθεματισμένα «τέλος!». Παρέα με αναστολές και πισωγυρίσματα. Με καμένες άμυνες, με υπαινιγμούς και πειράγματα. Με εμπόδια που γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός σε στιγμές απόλυτης κορύφωσης της απόλαυσης.
Βράδια και μέρες γεμάτες σιωπή και άλλες γεμάτες γέλια. Βλέμματα ειρωνικά, βλέμματα τρυφερά!
-Χαίρω πολύ, είπε η καρδιά.
-Παρομοίως, είχε απαντήσει, ο έρωτας.
Στο ενδιάμεσο γνωρίστηκαν με τον πόνο. Ο μόνος που ξηγήθηκε από την αρχή. «Θα σας κάνω παρέα και στους δύο μέχρι να τολμήσετε τα πιο μεγάλα θέλω, μέχρι να κοντράρετε και να νικήσετε το μυαλό, μέχρι να υπερνικήσετε ταμπέλες και στερεότυπα. Μέχρι να με νικήσετε!»
Δεν τον νίκησαν! Εκείνοι, για άλλους δεν ξέρω.
Βλέπεις οι άνθρωποι ορισμένες φορές, στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω. Ο πόνος όμως τους ωρίμασε. Τους έκανε να έχουν ενσυναίσθηση. Τους μεγάλωσε μέσα από τη γνωριμία τους. Γιατί είτε ήθελαν είτε όχι, γνωρίστηκαν πιο καλά από τον καθένα. Δεν είναι εύκολο πράγμα να καταλαβαίνεις τον άλλον μόνο από ένα βλέμμα. Δεν είναι εύκολο να νοιάζεσαι για εκείνον πιο πολύ και από εσένα.
Αλλά το άλμα δεν το τόλμησαν. Κάποιοι πιο τρελοί το έπραξαν και τώρα ζουν μαζί. Εκείνοι δεν ξέρω, ίσως ήταν εθισμένοι στο μόνοι! Ίσως το μαζί να μην τους έφτανε για μια ζωή.
Ξέρεις πιο όμως είναι το θέμα; Πως, όταν οι ματιές τους συναντιούνται, είναι σαν να αγκαλιάζονται τα κορμιά, σαν να ζητάνε συγγνώμη για την απραξία-δειλία τους. Σαν να ζητάνε μία ευκαιρία ακόμα. Όταν συναντιούνται οι ματιές τους, μπορείς να ακούσεις την καρδιά να συστήνεται με τον έρωτα!
-Χαίρω πολύ, είπε η καρδιά!
-Παρομοίως, απάντησε ο έρωτας.
Ακόμα δεν έμαθαν. Ακόμα μάχονται για ένα μαζί. Απλά μάχονται χώρια.
Υ.Γ. Σε εκείνους, που δεν τόλμησαν να κοιμηθούν αγκαλιά με τον έρωτα της καρδιάς τους! Σε εκείνους, που ακόμα μέσα στο πλήθος αναζητούν ένα μόνο βλέμμα! Στη μυρωδιά της μνήμης που φέρει ο άνθρωπός τους! Κι’ας μην είναι μαζί! Και μια στάλα και σε εκείνον!
