Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Κάθε φορά, όλες τις φορές, το “μαζί” θα διαλέγω.
Όχι από ανάγκη. Όχι από φόβο να μείνω μόνος. Από επιλογή.
Γιατί έμαθα τι σημαίνει να είσαι “μόνος” μέσα σε κάτι που το λένε σχέση. Να μιλάς και να μην σε ακούνε. Να δίνεις και να μην φτάνει. Να είσαι εκεί και να μην είσαι πουθενά. Αυτό δεν το θέλω. Δεν το βαφτίζω “μαζί”. Αυτό είναι απουσία με δύο σώματα.
Το “μαζί” που διαλέγω εγώ είναι αλλιώς.
Είναι εκείνο που δεν χρειάζεται να εξηγείς ποιος είσαι. Που δεν φοβάσαι να δείξεις τις ρωγμές σου. Που δεν μετράς λέξεις και κινήσεις για να μη χαλάσεις την εικόνα. Εκεί που η αλήθεια δεν τρομάζει, γιατί είναι κοινή.
Κάθε φορά, όλες τις φορές, θα διαλέγω εκείνον τον άνθρωπο που μένει.
Όχι μόνο όταν είναι εύκολα. Όχι μόνο όταν γελάμε. Αλλά όταν βαραίνουν τα πράγματα. Όταν κουράζεσαι. Όταν θες να φύγεις αλλά μένεις γιατί ξέρεις τι αξίζει.
Γιατί το “μαζί” θέλει αντοχή.
Θέλει να αντέχεις τον άλλον όπως είναι, όχι όπως θα ήθελες να γίνει. Θέλει να κρατιέσαι όταν όλα μέσα σου λένε “άστο”. Θέλει να δίνεις χωρίς να κρατάς λογαριασμό.
Δεν είναι ρομαντικό πάντα.
Δεν έχει πάντα μουσική και φώτα. Έχει σιωπές, έχει εντάσεις, έχει στιγμές που κοιτάς τον άλλον και δεν ξέρεις τι να πεις. Αλλά μένεις. Και βρίσκεις τον τρόπο.
Αυτό είναι το “μαζί”.
Όχι το τέλειο. Το αληθινό.
Κι αν είναι να πληγωθώ; Θα πληγωθώ.
Αλλά προτιμώ να πονάω για κάτι που έζησα αληθινά, παρά να μένω ασφαλής σε κάτι που δεν ένιωσα ποτέ.
Γιατί στο τέλος, δεν θυμάσαι αυτά που κράτησες.
Θυμάσαι αυτά που τόλμησες.
Και εγώ, κάθε φορά, όλες τις φορές, θα διαλέγω να τολμάω.
Θα διαλέγω το “μαζί”.
Ακόμα κι αν δεν κρατήσει για πάντα.
Αρκεί να είναι αληθινό όταν συμβαίνει.
