Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Μοναξιά. Μια λέξη τρομαχτική, συνυφασμένη με αμέτρητα αρνητικά συναισθήματα. Πόσους δεν “αναγκάζει” να μένουν με ανθρώπους που δεν τους καλύπτουν, απλά και μόνο για να μην την βιώσουν; Πόσοι δεν βυθίστηκαν μέσα της και δεν άρπαξαν το πρώτο διαθέσιμο κλαδί για να βγουν απ’ αυτήν, χωρίς να σκεφτούν πως ίσως κάνουν λάθος επιλογή;
Κι απ’ την άλλη, πόσοι δεν την έζησαν, δεν πόνεσαν μέσα της, δεν πέρασαν αμέτρητα, άγρυπνα βράδια συζητώντας μαζί της, μέχρι που την έκαναν φίλη; Πόσοι δεν την βίωσαν και συνήθισαν τόσο αυτή τη συνύπαρξη, που αρνούνται να την αποχωριστούν; Η μοναξιά μπορεί να γίνει εθιστική κι αυτό είναι κάτι που το ξέρει καλά, όποιος έζησε κι επέζησε μαζί της…
Η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι πως είσαι μόνος και πως αυτό δεν είναι στιγμιαίο συναίσθημα, αλλά βαθύ, αληθινό και αντικειμενικό, είναι σαν να τρως ένα δυνατό χαστούκι που σε ξυπνάει θαρρείς από λήθαργο.
Τρομαχτική στιγμή, επώδυνη. Σαν να παγώνει η καρδιά σου, σαν να παγώνουν όλα γύρω και μέσα σου. Μπορεί να σε πιάσει πανικός ή απλά να νιώσεις το απόλυτο κενό, το σίγουρο είναι όμως πως είναι τόσο δυνατό το χτύπημα, που ταρακουνιέται όλο σου το είναι.
Κι ο καιρός περνάει και σιγά σιγά σαν παιδί που πρωτομαθαίνει να περπατάει, αρχίζεις να επανέρχεσαι στην μέχρι πρότινος γνώριμη καθημερινότητά σου. Η πληγή που άνοιξε η μοναξιά μέσα σου, μπορεί να μην έχει επουλωθεί, αλλά αρχίζεις να κάνεις δειλά δειλά τα πρώτα σου βήματα στον κόσμο, στη ζωή.
Η πληγή μπορεί να μην επουλωθεί ποτέ κι αυτό είναι κάτι που κάθε μέρα που περνάει, το συνειδητοποιείς και το αποδέχεσαι κι αυτό βοηθάει στο να σε πείσεις πως δεν έχει νόημα να βρίσκεσαι κλεισμένος στην τρύπα που ο ίδιος έκλεισες τον εαυτό σου.
Κι ο καιρός περνάει και όλος αυτός ο τρόμος που σου προκαλούσε η μοναξιά, έχει αρχίσει να γίνεται δημιουργικός, έχεις αρχίσει πια να κάνεις πράγματα που σ’ ευχαριστούν και το ότι είσαι μόνος, όχι απλά δεν σε δυσκολεύει, αλλά σε εξυπηρετεί.
Περνάει ο καιρός κι έχεις αρχίσει να βλέπεις την όμορφη πλευρά της μοναξιάς, αυτή που για καιρό κρυβόταν επιδέξια μέσα στα σκοτάδια της και σιγά σιγά αρχίζεις να την… συμπαθείς.
Έρχονται καμιά φορά στο νου σου τα παλιά και ίσως σε κάνουν να νοσταλγείς και να μελαγχολείς, αλλά πια ξέρεις πως δεν γίνεται να αλλάξεις το χτες, μπορείς όμως να φτιάξεις το αύριο. Έρχονται καμιά φορά στο νου σου σκέψεις για το πώς θα ήταν τα πράγματα αν δεν ήσουν μόνος, αλλά έχεις βολευτεί πια τόσο καλά στο να λειτουργείς αυτόνομα και ανεξάρτητα, που η σκέψη να αλλάξει αυτό σε τρομάζει.
Μια σχέση θα “έτρωγε” χρόνο και ενέργεια από μια καθημερινότητα που με κόπο έφτιαξες και δόμησες πάνω στην μοναξιά σου. Μια σχέση θα “έκλεβε” στιγμές και θ’ άλλαζε προτεραιότητες στον τρόπο που ζεις, στον τρόπο που εσύ μόνος σου επέλεξες.
Μοναξιά. Ύπουλο συναίσθημα, σε κάνει να τη μισείς και μετά σ’ αγκαλιάζει σφιχτά και κινδυνεύεις να σε νανουρίσει ευτυχισμένο στα χέρια της. Σε ζεσταίνει στην αγκαλιά της και σε κερνάει λήθη, λήθη για όσα αφήνεις στην άκρη όσο σε κρατάει στην αγκαλιά της.
Μπορεί να γίνει όμορφη η μοναξιά, αλλά καμιά φορά μας παραμυθιάζει τόσο, που δεν βλέπουμε όσα αφήνουμε να περνάνε από μπροστά μας για χάρη της. Όσο τρομαχτική έμοιαζε στην αρχή, τόσο τρομαχτικά κάνει να μας φαίνονται, όλα όσα θα την σκότωναν.
Μοναξιά. Ένα συναίσθημα που μπορεί να γίνει ανάσα και ηρεμία, μπορεί να γίνει δύναμη και γιατρικό. Ένα συναίσθημα όμως εθιστικό, που μπορεί να γίνει τάφος της ψυχής και της καρδιάς μας. Ένα συναίσθημα που ρουφάει τη ζωή από μέσα μας, αν το αφήσουμε να μας χειρίζεται.
Ένα συναίσθημα που πρέπει εμείς σοφά να διαχειριστούμε, να χρησιμοποιήσουμε και να αφήσουμε στην άκρη την κατάλληλη στιγμή, όταν θα είμαστε πιο ήρεμοι, πιο ώριμοι, πιο σοφοί. Μόνο όταν την δεχτούμε, την αποδεχτούμε, μαλώσουμε και μονιάσουμε μαζί της, θα είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τη σωστή κι όχι την αναγκαία επιλογή…
Οι σχέσεις, ο έρωτας, η αγάπη, το αμοιβαίο, το μοιραίο, τα συναισθήματα γράφονται και “καταγράφονται” από τους συντάκτες του Loveletters. Για να μπορούμε να τα ζήσουμε, για να μπορούμε να τα νιώσουμε, για να μπορούμε να τα αναπολήσουμε και να τα καταγράψουμε, πρέπει να είμαστε ασφαλείς και υγιείς! Γι’αυτό όλοι εμείς εδώ, στο Loveletters, σου λέμε, #φορατημασκασου #ζωησανερωτας #ζωημεασφαλεια
