Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη.
Όπως εσύ, έτσι κι εγώ, έμαθα να πετώ στον ουρανό. Αέρας.
Πότε απαλά, πότε ορμητικά αγγίζει το σώμα σου παντού.
Οι ουρανοί γύρω σου είναι πολλοί. Με συννεφιά και με λιακάδα. Σ’ αρέσει κι η χαλαρή βροχή, μια αφορμή να πλύνεις το ροζιασμένο σου πρόσωπο.
Μες στη βροχή συνάντησα και σένα. Μου μίλησες για θάλασσες, ωκεανούς, κοχύλια, αστερίες. Ακόμα και κοπέλες με όστρακα στα μαλλιά που έχουν ουρά αντί για πόδια.
Κοχύλια πολύχρωμα, πλασματάκια ζωντανά, που σαν καβουράκια θέλουν να τσιμπήσουν το χέρι σου και να σε κάνουν να τιναχτείς από το άγγιγμά τους.
Αστερίες ροζ και κοραλλί με διάφορες πινελιές πάνω στο δέρμα τους. Με τις βεντούζες τους θέλουν να κολλήσουν πάνω στο χέρι σου και να σ’ αφήσουν το στίγμα τους.
Το αποφάσισα. Θα αφήσω για λίγο τον ουρανό, θα βουτήξω βαθιά στη θάλασσα. Έχει τόσα μυστικά που θέλω να μάθω. Θα γνωρίσω κοχύλια, γοργόνες, σμέρνες και χταπόδια.
Μπορεί να ανήκω κι εκεί. Ποτέ δεν ξέρεις. Σ’ αυτόν τον κόσμο που για να τον ζήσεις πρέπει να τον αγγίξεις. Ένα άγγιγμα πλατύ σ’ όλο το σώμα. Ίσως η θάλασσα να είναι αυτή που τόσο καιρό αναζητάς με τις πυξίδες και τους χάρτες σου. Αυτή που θα σε κάνει να τρέμεις, να ξεφυσάς, να πνίγεσαι και μόνο στο βλέμμα της.
Ο κόσμος είναι παράξενος. Δε θα πιστέψει για όσα είδες ένιωσες και είδες. Δε ξέρουν όλοι αυτά τα μυστικά. Προσπάθησε όμως να μη δειλιάσεις. Ο κόσμος δεν άνοιξε και δε σκούπισε τα μάτια του για να δει τις γοργόνες, δεν ένιωσε τις βεντούζες του αστερία στα χέρια και τα γαργαλητά από τα μικρά καβουράκια.
LoveLetters
