Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Πολλές φορές απογοητεύεσαι από τους ανθρώπους γιατί δεν κάνουν αυτό που έχεις εσύ στο μυαλό σου ή αυτό που θα έκανες εσύ στη θέση τους. Έτσι, καταλήγεις εύκολα στο συμπέρασμα ότι δεν είναι οι άνθρωποι που σε απογοητεύουν, αλλά οι προσδοκίες που έχεις από αυτούς. Αυτό είναι μια ρεαλιστική προσέγγιση, που είναι εν μέρει σωστή.
Αν δεις, όμως, τα πράγματα ψυχρά, χωρίς συναισθηματισμούς, καταλήγεις σε ένα πολύ απλό συμπέρασμα. Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος να δώσει κάτι που δεν έχει;
Ζητάμε αγάπη, κατανόηση, φροντίδα, νοιάξιμο από ανθρώπους που μπορεί να μην τα έχουν γνωρίσει καν στη ζωή τους. Ίσως η παιδική ηλικία, ένα παλιό τραύμα ή μια προηγούμενη κακή εμπειρία να μπορούν να δικαιολογήσουν αυτή την συμπεριφορά. Για όποιον λόγο όμως κι αν συμβαίνει αυτό, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: δεν μπορούν να δώσουν αυτά που θέλουμε.
Είναι μάταιο, λοιπόν, να προσπαθούμε να αλλάξουμε τη συμπεριφορά τους ή να ελπίζουμε ότι θα το αντιληφθούν μόνοι τους. Είναι σαν να «μαθαίνεις σε έναν γέρικο γάιδαρο καινούρια περπατησιά», όπως λέει και μια λαϊκή παροιμία.
Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να κρατήσουμε απόσταση. Όταν η συμπεριφορά κάποιου δεν μας ικανοποιεί ή δεν μας αξίζει, τότε φεύγουμε μακριά. Δεν μπορούμε να υποχρεώσουμε κανέναν άνθρωπο να αισθανθεί όπως εμείς, ειδικά όταν αυτό που του ζητάμε δεν το “έχει μάθει”.
Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τι θα πει αγάπη, συμπόνοια και κατανόηση.
Δυστυχώς!
