Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Άκου δυο κουβέντες, τώρα που τελειώνουμε.
Το παρελθόν μου, είναι δικό μου. Το έζησα, το περπάτησα, το πλήρωσα, το ξόφλησα και μου ανήκει.
Είναι δικό μου, και μόνο εγώ μιλάω γι’αυτό. Μόνο εγώ το κρίνω.
Δεν περπάτησες στα παπούτσια μου.
Δεν λύγισες παρέα μου.
Δεν έζησες τα σκοτάδια μου.
Δεν βρήκες το δρόμο για το φως.
Εγώ τα έκανα αυτά.
Σωστά ή λάθος; Δεν έχει σημασία. Είναι δικά μου!
Όταν θα μιλάς λοιπόν για το παρελθόν μου, θα μιλάς με σεβασμό..
Όσο παράξενο κι αν σου φαίνεται, όσο σκοτάδι κι αν είχε, εγώ το αγάπησα.
Έμεινα εκεί. Έζησα εκεί. Ξαπόστασα νύχτες ολόκληρες εκεί.
Κι ήμουν μόνη πάντα..
Δεν ήσουν πουθενά.
Γι’αυτό σου λέω.. όταν θα μιλάς για το παρελθόν μου, θα μιλάς με σεβασμό.
Δεν ζήτησα την έγκρισή σου για να το ζήσω. Δεν ζήτησα να μου το καθαρίσεις.
Δικό μου το παρελθόν, δική μου η ευθύνη, δικός μου κι ο λογαριασμός..
