Γράφει ο Δημήτρης Καραμάνος
Δεν γεννιέσαι χαλασμένος. Δεν έχεις κάποια έμφυτη συναισθηματική αναπηρία. Αυτό που συχνά αποκαλούμε «ανάπηρο» είναι το αποτέλεσμα τραυματικών εμπειριών, ανθρώπων που σε πλήγωσαν ή συστημάτων που σε ρίχνουν κάτω. Δεν έχεις κάποιο ελαττωματάκι από την αρχή – έχεις πληγωθεί, και κάποιος σε “έσπασε”.
Μόλις σε πλήγωσαν, σε άφησαν με πληγές που δεν έκλεισαν. Κάποιοι άνθρωποι δεν έλαβαν την αγάπη ή την υποστήριξη που τους χρειαζόταν, και έτσι, οι πληγές τους άνοιξαν βαθιά. Αντί να χαρακτηρίζονται ως “συναισθηματικά ανάπηροι”, απλώς φέρουν τα σημάδια εκείνων που τους “έσπασαν”. Και το τραγικό είναι πως πολλοί από αυτούς παραμένουν παγιδευμένοι σε αυτό το μοτίβο, χωρίς να αναγνωρίσουν ότι το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι το ίδιο τους το συναίσθημα, αλλά εκείνοι που δεν ήθελαν να δουν την αληθινή τους δύναμη.
Η αληθινή δύναμη βρίσκεται στο να αναγνωρίζεις τα τραύματά σου και να τα θεραπεύεις. Δεν πρόκειται για κατηγορία ή ετικέτα – πρόκειται για την ικανότητά σου να αγαπάς, να νιώθεις, να ζεις βαθιά, παρά τα χτυπήματα που έχει δέχθει η ψυχή σου. Κάθε πληγή λέει μια ιστορία, κάθε σημάδι μαρτυρά μια μάχη που έδωσες. Και όταν αποφασίζεις να αναρριχηθείς από τα ερείπια του παρελθόντος σου, τότε αποδεικνύεις ότι δεν είσαι ποτέ χαλασμένος, αλλά ένας πολεμιστής που επιμένει να ζει σύμφωνα με τη δική του αλήθεια.
Μην αφήνεις το παρελθόν να σε ορίσει. Η θεραπεία ξεκινάει όταν καταλαβαίνεις ότι το λάθος δεν ήταν δικό σου – ήταν εκείνοι που σε “έσπασαν”. Εσύ έχεις τη δύναμη να ξαναχτίσεις τον εαυτό σου, να μετατρέψεις τα τραύματά σου σε σημάδια αντοχής και να δείξεις ότι η αληθινή ομορφιά έρχεται από μέσα.
Σε κάθε σου πληγή κρύβεται μια ιστορία δύναμης. Και αυτή η δύναμη είναι που σε κάνει μοναδικό, που σε κάνει να είσαι ο άνθρωπος που είσαι σήμερα.
