Γράφει η Αγγελκή Καμπέρου
Ζωή σαν ψέμα τον τελευταίο καιρό. Πολλά λείπουν, μα εσύ λείπεις πιο πολύ από όλα.
Τι κι αν παίζω στον εαυτό μου παιχνίδια, τι κι αν μάταια προσπαθώ να με πείσω πως είναι καλύτερα έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, εσύ λείπεις.
Και δεν ξέρω αν πονάει η δική σου απουσία ή αν πονάει ο εαυτός που έχασα χάνοντας εσένα, μα πονάει.
Και δεν ξέρω αν πονάει πιο πολύ το ότι μου λείπεις ή ότι δεν μπορώ να στο πω.
Βλέπεις δεν άφησες περιθώρια, έκλεισες με βία την πόρτα και εξαφανίστηκες σαν τόσα χρόνια να μην σήμαιναν το παραμικρό.
Πόνεσες είπες, πληγώθηκες είπες και ούτε μια φορά δεν ρώτησες, δεν νοιάστηκες πως ένιωθα εγώ.
Ακόμα κι αυτό, θα μπορούσα να το ξεπεράσω εάν μου άφηνες ένα μικρό περιθώριο, εάν μπορούσα να σου πω πως μου λείπεις.
Μου λείπεις εσύ, μου λείπω εγώ όπως ήμουν μαζί σου. Μου λείπουν οι στιγμές μας, τα γέλια μας, η καφρίλα μας. Όλα μου λείπουν και τίποτα μαζί.
Γιατί όσο κι αν δεν ήθελα, εν τέλη πείστηκα πως είμαι καλύτερα χωρίς εσένα.
Μα δεν παύεις να μου λείπεις.
Και δεν ξέρω, ακόμα και τώρα αν πονάω επειδή μου λείπεις ή αν πονάω επειδή δεν έχεις την παραμικρή ελπίδα να το μάθεις ποτέ.
