Γράφει η Εύα Καρρά
Δεν με νοιάζει να ξέρεις πως σε αγαπάω. Δεν με νοιάζει να το θεωρείς δεδομένο. Δεν θα παίξω το παιχνίδι του «άραγε με νοιάζεται;», δεν θα αφήσω αμφιβολίες να πλανώνται στον αέρα για να σου κρατήσω το ενδιαφέρον.
Ξέρεις καλά τι νιώθω.
Το έχεις δει στα μάτια μου όταν σε κοιτάζω χωρίς λόγο, το έχεις νιώσει στις στιγμές που ήσουν στα πατώματα και εγώ ήμουν εκεί, το έχεις ακούσει ακόμα και στις σιωπές μου, όταν δεν είχα πια τίποτα να πω αλλά έμενα δίπλα σου.
Δεν με νοιάζει να ξέρεις πως σε αγαπάω. Με νοιάζει να το νιώθεις. Να το βλέπεις στον τρόπο που σου φτιάχνω καφέ το πρωί, στον τρόπο που γελάω με τα αστεία σου, ακόμα κι όταν δεν είναι αστεία, στον τρόπο που σου κρατάω το χέρι χωρίς να χρειάζεται λόγος.
Αλλά να σου πω κάτι;
Η αγάπη δεν είναι δεδομένη.
Όχι γιατί θέλω να σε κάνω να φοβηθείς μήπως με χάσεις. Ούτε γιατί χρειάζομαι επιβεβαίωση. Αλλά γιατί η αγάπη δεν αντέχει να μένει μόνη της. Θέλει χώρο, ανάσα, φροντίδα. Θέλει να βλέπει πως υπάρχει κι από την άλλη πλευρά.
Δεν χρειάζομαι μεγάλα λόγια, δεν θέλω να με πνίξεις σε υποσχέσεις. Θέλω να σε νιώθω. Θέλω να ξέρω ότι η παρουσία μου έχει σημασία για σένα. Ότι όταν σου λέω «είμαι εδώ», δεν το θεωρείς κάτι αυτονόητο, αλλά κάτι που αξίζει να κρατήσεις.
Γιατί, ξέρεις, το οξυγόνο το θεωρείς δεδομένο μέχρι που σου λείπει. Μέχρι που ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι πως δεν αναπνέεις όπως πριν.
Και τότε… ίσως να είναι αργά.
