Γράφει η Ιωάννα Σταυροπούλου
Δεν ήρθες από το πουθενά.
Σε διάλεξα.
Μέσα σε μια ζωή που είχε ήδη ρυθμούς, πληγές, ανθρώπους και απουσίες.
Σε έβαλα μέσα της, προσεκτικά.
Όχι γιατί ήθελα να γεμίσω κενά,
αλλά γιατί πίστεψα πως ήσουν κάτι που αξίζει να χωρέσει.
Σου έκανα χώρο.
Πραγματικό.
Από εκείνον που δεν περισσεύει εύκολα.
Από εκείνον που δεν δίνεται χωρίς ρίσκο.
Σε κουβέντες, σε αγγίγματα, σε καθημερινά μικρά “είμαι εδώ”.
Κι εσύ;
Φοβήθηκες.
Όχι γιατί σου έλειπε κάτι.
Αλλά γιατί ένιωσες ξαφνικά γυμνός μπροστά σε κάτι που δεν άντεχε πια τα μισά.
Και χάθηκες.
Σιωπηλά.
Σαν να μην υπήρξες ποτέ.
Κι αυτό ήταν το πιο σκληρό.
Όχι το ότι έφυγες.
Αλλά το ότι δεν άντεξες να σταθείς εκεί που σε δέχτηκαν χωρίς να σε αλλάξουν.
Που δεν ζήτησαν τίποτα άλλο πέρα απ’ το να είσαι ο εαυτός σου.
Ίσως δεν ήσουν έτοιμος.
Ίσως δεν ήσουν ποτέ εκεί στ’ αλήθεια.
Ίσως και να ήσουν – κι αυτό να ήταν το πιο τρομακτικό από όλα.
Μα εγώ;
Δεν μετανιώνω.
Γιατί δεν είναι λάθος να ανοίγεις την καρδιά σου.
Το λάθος είναι να μικραίνεις για να χωρέσεις εσύ σε εκείνους που δεν αντέχουν το “μαζί”.
Σου έκανα χώρο.
Κι εσύ τον πέρασες για έξοδο κινδύνου.
Κρίμα.
Γιατί δεν θα μάθεις ποτέ τι σήμαινε να μείνεις.
