Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έγιναν ποτέ δικοί μας, κι όμως αφήνουν μέσα μας ένα ίχνος που δε φεύγει ποτέ. Είναι οι αγάπες που χάθηκαν πριν προλάβουν να γίνουν ιστορία, οι στιγμές που δε ζήσαμε και που τώρα ζουν μόνο μέσα στη φαντασία μας. Κι όμως, κάθε φορά που σκέφτομαι «τι θα γινόταν αν…» ή «πώς θα ήταν η ζωή μας αν…», νιώθω σαν να ανοίγει μια πόρτα σε μια άλλη ζωή.
Ίσως να ξυπνούσαμε δίπλα-δίπλα, χωρίς υπερβολές, χωρίς μεγάλες σκηνές, μόνο εμείς και η καθημερινότητα που γίνεται όμορφη με την παρουσία του άλλου. Σε μια άλλη περιοχή, ένα άλλο σπίτι, υπό άλλες συνθήκες εργασίας. Οι πρωινές σιωπές να μην ήταν άβολες, αλλά γεμάτες ζεστασιά. Οι μικρές διαφωνίες να τελείωναν σε γέλια και αγκαλιές. Τα χέρια μας να βρίσκονταν σχεδόν ασυνείδητα, σαν να ανήκαν ο ένας στον άλλον από πάντα.
Ίσως πάλι να μην τα καταφέρναμε. Κι αυτό είναι η σκληρή αλήθεια. Μερικές αγάπες είναι όμορφες μόνο επειδή δε δοκιμάστηκαν ποτέ, μόνο επειδή έμειναν στην καλύτερη εκδοχή τους, την ιδανική.
Ωστόσο, η σκέψη επιστρέφει, πάντα, στις πιο απρόσμενες στιγμές. Σε ένα τραγούδι, σε μια μυρωδιά, σε έναν δρόμο που περπατήσαμε μόνοι. Και για μια στιγμή, ζεις μια άλλη ζωή, μια ζωή όπου δε χάσατε ο ένας τον άλλον. Όπου όλα πήγαν αλλιώς. Όπου όλα ήταν αληθινά. Όμως κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί πως θα έβγαιναν όπως το φαντάζεστε ότι θα ήταν.
Το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι ότι δεν ήσασταν μαζί. Είναι ότι ένα κομμάτι σου θα πιστεύει πάντα πως θα μπορούσατε. Και εκείνες οι αγάπες, οι απαγορευμένες ή οι χαμένες, δεν πεθαίνουν ποτέ. Μένουν σαν μια παράλληλη πραγματικότητα, ζωντανή μέσα μας, που δεν τη ζήσαμε αλλά την αισθανόμαστε, και που ίσως να μην θέλουμε ποτέ να αφήσουμε να φύγει.
Ή από την άλλη μένουν σε ένα παράλληλο σύμπαν που ίσως τελικά ευτυχώς που δεν το επιλέξαμε, γιατί ίσως να μην μας ταίριαζε τόσο, να μην μας άλλαζε θετικά. Να μην είχε αυτό που πιστεύαμε ότι θα είχε.
Μερικές φορές, η μεγαλύτερη ρομαντική αλήθεια δεν είναι η ζωή που ζήσαμε, αλλά η ζωή που ονειρευτήκαμε μαζί. Και αυτό αρκεί…
