Γράφει η Μαρία Αλεξίου
Δεν γεννήθηκε η καρδιά σου για να στέκεται στην ουρά.
Ούτε για να δίνει χωρίς να παίρνει.
Δεν της αξίζει να διεκδικεί το αυτονόητο, ούτε να παρακαλάει για προσοχή, στοργή, ενδιαφέρον.
Η καρδιά σου δεν είναι επαίτης. Είναι ολόκληρος κόσμος.
Και όταν αγαπάει, το κάνει αθόρυβα, βαθιά, γενναιόδωρα.
Αλλά μην την αφήνεις να σπαταλιέται εκεί που δεν την βλέπουν.
Μην τη μαθαίνεις να αντέχει το λίγο, όταν είναι φτιαγμένη για το πολύ.
Αν πρέπει να περιμένεις ένα μήνυμα για να πάρεις ανάσα…
Αν κοιμάσαι με την αμφιβολία και ξυπνάς με την ελπίδα ότι σήμερα ίσως σε θυμηθεί…
Αν δίνεις τον χρόνο, την ενέργεια και τα πιο όμορφα κομμάτια σου σε κάποιον που δεν τα αγκαλιάζει…
Τότε δεν είναι αγάπη. Είναι επιβίωση. Είναι μοναξιά ντυμένη σχέση.
Η καρδιά που αγαπάει αληθινά, δεν ζητάει.
Γιατί βρίσκει.
Γιατί της δίνουν πριν καν χρειαστεί να πει «μου λείπεις».
Γιατί υπάρχει ανταπόκριση, φροντίδα, χώρος.
Μην αφήνεις κανέναν να σε κάνει να νιώθεις πως ζητάς πολλά.
Δεν είναι πολλά αυτά που θες.
Είναι λίγος αυτός που δεν μπορεί να τα δώσει.
Όποιος σε θέλει, θα είναι εκεί.
Χωρίς να χρειαστεί να εκλιπαρείς.
Χωρίς να σκέφτεσαι κάθε λέξη πριν την πεις, μην τον κουράσεις.
Χωρίς να παζαρεύεις την αγάπη σου σαν να μην είναι θησαυρός.
Η καρδιά σου είναι ιερή.
Μην την προσφέρεις εκεί που την αναγκάζουν να ζητιανεύει.
Δώσ’ την εκεί που θα την φυλάξουν.
Όπως της αξίζει.
