Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Αν ήξερες πόσες φορές ήθελα να σου φωνάξω πως δεν αντέχω να σε βλέπω μαζί της! Αν ήξερες πόσες φορές η αξιοπρέπειά μου, μεταμφίεσε σε σιωπή, τις κραυγές της ψυχής μου! Αν ήξερες πόσες φορές το μυαλό μου, μεταμφίεσε σε χαμόγελα τις πληγές της καρδιάς μου, που αιμορραγούν ασταμάτητα όταν σε βλέπω στο πλάι της!
Δεν έχω το δικαίωμα να σε ζηλεύω, να σε διεκδικώ. Δεν έχω το δικαίωμα να θυμώνω που της κρατάς το χέρι. Δεν έχω το δικαίωμα να τρελαίνομαι όταν σε φαντάζομαι να μοιράζεσαι μαζί της στιγμές, στιγμές που θα σκότωνα για να περνάς μαζί μου. Δεν έχω το δικαίωμα και χαντακώνω συναισθήματα, σκέψεις κι επιθυμίες. Σκάβω με τα ίδια μου τα χέρια την ψυχή μου για να τα κρύψω όλο και πιο βαθιά, στο πιο αθέατο σημείο και δεν έχεις ιδέα πόσο πονάω, δεν έχεις ιδέα πόσο ματώνω!
Οι δρόμοι για να γυρίσεις έχουν κλείσει, το ξέρω. Επέλεξες μια άλλη διαδρομή, προχώρησες. Έμεινα πίσω στο ίδιο ακριβώς σημείο. Στο ίδιο σημείο γονατισμένη να αιμορραγώ, να υποφέρω, να ξοδεύω την ψυχή μου στη σκέψη σου. Έμεινα εκεί, στάσιμη, να βασανίζω τον εαυτό μου, να τον πληγώνω, να τον τιμωρώ. Να τον τιμωρώ που δεν κατάφερα να σε κρατήσω δίπλα μου.
Δεν φταις, δεν σε κατηγορώ, δεν σου ζητώ ευθύνες. Δεν φταις και βαθιά μέσα μου θέλω να είσαι ευτυχισμένος, βαθιά μέσα μου την ευγνωμονώ που καταφέρνει αυτό που δεν κατάφερα εγώ. Την ευγνωμονώ που γεμίζει την ψυχή και τα μάτια σου χαμόγελα. Την ευγνωμονώ, μα δεν αντέχω να σας βλέπω! Δεν αντέχω γαμώτο να σας βλέπω μαζί!
