Γράφει η Κική Γ.
Δεν έμεινε τίποτα μέσα μου από σένα. Λυπάμαι για ό, τι ένιωσα, για τις στιγμές που μοιράστηκα μαζί σου, για όλα όσα σου έδωσα απλόχερα. Τα εκμεταλλεύτηκες και δε με σεβάστηκες. Τα γκρέμισες μεμιάς και φάνηκες πολύ “μικρός” και “λίγος”. Κοκορεύεσαι και κορδώνεσαι από εγωισμό, ξιπασμό και συμπλέγματα κατωτερότητας, αντιλαμβανόμενος, πως μεγάλωσε ο αριθμός των κατακτήσεων σου. Όπου βρεθείς μιλάς για τη ” λεία” σου και αναφέρεσαι με λόγια υποτιμητικά, για κάθε γυναίκα που είχες δίπλα σου. Για σένα, όλα είναι ένας αριθμός. Κενή ψυχή, κρύα καρδιά, αδιάφορα συναισθήματα. Τώρα εσύ, ονομάζεσαι άντρας και φοράς παντελόνια; Πόσο γελιέσαι αλήθεια;
Για δες δίπλα σου, ποιοι είναι οι παντελονάτοι άντρες. Το τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του, αφορά αυστηρά δύο. Ο άντρας, σέβεται και προστατεύει τη γυναίκα, της ανοίγει την πόρτα, μόνο τη χαϊδεύει, της μιλάει όμορφα, βγάζει το πορτοφόλι και πληρώνει. Δεν κουτσομπολεύει σαν τη χειρότερη Κατίνα της γειτονιάς, δε την προσβάλει, δε την εκθέτει, δεν κάνει φτηνές σκηνές ζηλοτυπίας και την υπερασπίζεται, πάντα.
Κάποτε, έτσι ήταν οι άντρες. Σήμερα με την εξέλιξη, χάθηκαν οι ρόλοι, έχασαν την αξία τους οι λέξεις και γενικά, “μπλέξαμε τα μπούτια μας”. Οι περισσότεροι, είναι περίπου άντρες -πιο σωστά- αντράκια του γλυκού νερού που ακολουθούν τη γυναίκα και δε τραβάνε μπροστά.
Δεν είπε κανείς πως ο ρόλος του άντρα είναι εύκολος. Όμως, τα σωστά αρσενικά τα ξεχωρίζεις από μακριά. Το μεγάλο πρόβλημα είναι, πως ζητούνται άντρες!
