Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Κεφάλι βαρύ, χέρια απλωμένα και μια καρδιά να χτυπάει για σένα. Ανοίγω τα μάτια, ψάχνω στο πλήθος και μπρος μου σε βρίσκω στήθος με στήθος. Νιώθω πως σε ξέρω από πάντα. Νιώθω πως μπορώ να σου πω τα πάντα, ανοίγω το στόμα και με πιάνουν τα κλάματα. Δεν ξέρω τι έχεις, δεν ξέρω τι κάνεις, μα μου βγάζεις κάτι. Κάτι ασυνήθιστο.
Ψάχνω να βρω αν το έχω ξαναδεί κάπου όλο αυτό, μα μάταια. Είναι κάτι ολότελα δικό σου. Κάτι μαγικό. Κάτι που αναδύει η αύρα σου, η μυρωδιά σου, η ματιά σου. Θέλω να μείνω κλεισμένη εκεί. Σε αυτή τη στιγμή, σε αυτό το λεπτό, αιώνια δική σου και παντοτινά δοσμένη στο μεγαλείο της ψυχής σου.
Ίσως σου ακουστούν πολλά αυτά που θα σου πω. Ίσως σου ακουστούν “βαριά”, μα είναι η αλήθεια μου. Είναι το μέσα μου. Είναι αυτά που τόσο καιρό κρατούσα φυλαγμένα. Σου βγάζω νόημα; Ίσως και όχι. Μα τα έχω όλα τόσο συγκεχυμένα στο κεφάλι μου που ψάχνω και εγώ την άκρη.
Αυτό που προσπαθώ, μάλλον να σου πω, είναι πως σ’ αγαπώ. Δεν ξέρω αν μπορείς να το καταλάβεις. Δεν ξέρω αν σε έχω κάνει να το νιώσεις. Βλέπεις δεν είμαι καλή στις πράξεις, μα είμαι καλή στις λέξεις. Ήμουν. Τώρα τελευταία ούτε μία πρόταση δεν μπορώ να βάλω σε τάξη. Τώρα τελευταία οι λέξεις γίνονται κουβάρι. Υποθέτω πως όταν ζεις κάτι, είναι δύσκολο να το βάλεις σε χαρτί. Μα αυτό που προσπαθώ να πω είναι πως μαζί σου νιώθω άλλη. Νιώθω “μεγάλη”. Νιώθω γαλήνη και αγάπη. Δεν ξέρω. Πάλι δεν βγάζουν νόημα αυτά που λέω. Ένα μυαλό κουβάρι. Άμα θες πιάσει την άκρη να πάμε βόλτα στο φεγγάρι.
Αυτό που προσπαθώ να πω είναι, πως μαζί σου θα μπορούσα να πάω μέχρι τον Άδη, αν μου ζητούσες και ξέρω πως δεν ακούγεται ευχάριστο, μα μια κόλαση μαζί σου θα ήταν καλύτερη από έναν παράδεισο μακριά σου. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις. Αρκεί που καταλαβαίνω εγώ. Υποθέτω.
Δεν ξέρω. Απλά σ’ αγαπάω. Απλά σε θέλω. Να μ’ αγαπάς. Να σ’ αγαπώ. Να με ανέχεσαι και να σε ανέχομαι. Δεν θέλω κάτι άλλο.
Απλά σ’ αγαπάω!
