Η ψυχή δεν ξεχνά. Δεν συγχωρεί εύκολα.
Και κυρίως, δεν ψεύδεται.
Μπορείς να ξεγελάσεις τους άλλους, όχι όμως τον εαυτό σου.
Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Η ψυχή. Το πιο βαθύ, το πιο αόρατο, το πιο δικό σου.
Αυτό που δεν φαίνεται με την πρώτη, που δεν αγγίζεται, που δεν βολεύεται.
Είναι εκείνο που σε κάνει να μένεις ή να φεύγεις. Να αντέχεις ή να καταρρέεις.
Είναι η δύναμή σου. Και ταυτόχρονα η πιο τρωτή σου πλευρά.
Ό,τι κι αν δείχνεις προς τα έξω, η ψυχή σου ξέρει.
Ξέρει τα “ναι” που είπες ενώ ήθελες να ουρλιάξεις “όχι”.
Ξέρει τις φορές που δεν έφυγες, αν και ήθελες να χαθείς.
Ξέρει τις φορές που έκλαψες πίσω από το χαμόγελο.
Η ψυχή δεν ξεχνά. Δεν συγχωρεί εύκολα.
Και κυρίως, δεν ψεύδεται.
Μπορείς να ξεγελάσεις τους άλλους, όχι όμως τον εαυτό σου.
Η ψυχή είναι το μέρος που πας όταν όλα γύρω γκρεμίζονται.
Είναι εκείνη που κουβαλάει τους ανθρώπους που αγάπησες, τις στιγμές που σε άλλαξαν, τις πληγές που δεν έκλεισαν.
Αν έχεις ψυχή, θα πονάς πιο εύκολα, αλλά θα νιώθεις πιο βαθιά.
Δεν θα χωρέσεις σε επιφανειακές σχέσεις, ούτε σε ημίμετρα.
Θα ζεις για το αυθεντικό. Θα διψάς για το αληθινό.
Και θα τρομάζεις τους άλλους, γιατί δεν θα συμβιβάζεσαι.
Η ψυχή είναι η πυξίδα σου.
Κι αν τη χάσεις, θα χαθείς μαζί της.
Κράτα την καθαρή, ευγενική, περήφανη.
Μη τη δίνεις σε όποιον δεν ξέρει να την κρατήσει.
Γιατί στο τέλος, δεν είσαι ό,τι δείχνεις.
Είσαι αυτό που αντέχει η ψυχή σου.
