Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Φωτογραφίζει ο Μάνος Σαββίδης
Όσο η γη γυρίζει, θα γυρίζει για έναν έρωτα.
Η κινητήριος δύναμή της, ό,τι αξίζει για να κάνει αυτή τη μια περιστροφή ακόμα, θα είναι ένας έρωτας.
Ένας έρωτας αληθινός, αμοιβαίος, απόλυτος.
Χωρίς κενά, χωρίς ναι μεν κι αλλά.
Γιατί ξέρεις, σε αυτό το “αλλά” παίζεται το παιχνίδι.
Κι ο έρωτας, είναι παιχνίδι ξεκάθαρο.
Δεν σε θέλει ούτε στα περίπου, ούτε στις σκιές.
Σε θέλει παρόν, με μια αγκαλιά ανοιχτή και με λέξεις ξεκάθαρες.
Σε θέλει μαζί στο φως και στο σκοτάδι.
Σε ζητάει να μέσα από ένα άγγιγμα, γίνεται η δύναμή σου και η αδυναμία σου.
Όσο η γη γυρίζει, θα σου μιλάω για έρωτες αληθινούς, ντόμπρους, γήινους.
Θέλει δυο που να πατούν στη γη, και να παίρνουν δύναμη για να γίνονται αερικά στο “μαζί”.
Θέλει δυο, στο εδώ και στο τώρα, να γίνονται ο ένας η δύναμη του άλλου και να κάνουν αυτή τη γη, να αξίζει να γυρίζει.
Θέλει δυο, να γράφουν στους τοίχους της πόλης “σ’αγαπώ” και να γεμίζουν graffiti με καρδιές την ασχήμια αυτής της πόλης, για να χαμογελούν οι ερωτευμένοι και να απορούν οι άνιωθοι.
Τη δυστυχία κι αυτή, να γυρίζει ετούτη η γη, κι εσύ, να μένεις ένας άνιωθος, αδιάφορος περαστικός..
Προλαβαίνεις να (το) αλλάξεις, το ξέρεις;
