Αργήσαμε να πούμε αντίο, για να σώσουμε ό,τι δεν σωζόταν

Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη

Καθόμαστε και οι δύο χωρίς να λέμε κάτι. Εγώ έχω βουρκώσει και εσύ έχεις το κεφάλι κατεβασμένο. Πληγωθήκαμε και οι δύο. Τραβήξαμε την ιστορία σε σημείο που μας έριξε κάτω. Μέσα από τα λάθη προσπαθούσαμε να χτίσουμε κάτι γερό.
Επιμείναμε σε λάθος πράγματα για να σώσουμε το πιο σωστό συναίσθημα, τον έρωτα. Φτάσαμε σε αδιέξοδο μάτια μου, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να αποχωρήσουμε. Σηκώνομαι πρώτη, σκουπίζω τα μάτια μου, σου δίνω ένα τελευταίο χάδι και φεύγω.
Αργήσαμε να πούμε αντίο για να σώσουμε ό,τι δεν σωζόταν τελικά. Αργήσαμε και μείναμε κενοί και το κενό του έρωτα δεν γεμίζει με τίποτα και αυτό πονάει.

Post Views: 625
Total
0
Shares
Share 0
Tweet 0
Pin it 0
Σχετικά Άρθρα

Ονομάζομαι Αντωνάκη Ειρήνη και είμαι φοιτήτρια στο τμήμα κοινωνιολογίας.Είμαι 19 χρονών.Ήταν η πρώτη μου επιλογή διότι θεωρώ ότι είναι μια σπουδαία επιστήμη.Κατάγομαι απο τη Κρήτη όπου και κατοικώ.Ανέκαθεν μου άρεσε να γράφω και ιδιαίτερα τη χρονιά των πανελληνίων συνηδειτοποιήσα μέσα απο το μάθημα της έκθεσης ότι μπορώ να εκφράζομα και ίσως λίγο να επαναστατώ! Σαν άτομο δεν είμαι πολύ αισιόδοξο πράγμα που θεωρώ ότι είναι ένα αρνητικό μου στοιχείο.Επίσης είμαι πολύ αγχώδης!!!Επιπλέον απο δραστηριότητες που μου αρέσει να ασχολούμαι είναι οι κρητικοί χοροί κα η σκοποβολή.Μου αρέσουν και τα δύο πολύ .Σε αυτό το σημείο θέλω να τονίσω ότι η σκοποβολή είναι καθαρά μόνο για αθλητικούς σκοπούς (στη Κρήτη δυστυχώς το έχουμε παρερμηνεύσει αυτό) Επίσης είμαι λάτρης των βιβλίων..Νομίζω περιέγραψα τον ευατό μου όσο καλύτερα μπορούσα.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ
Όταν η σκέψη, έγινε συναίσθημα