Γράφει η Κική Γ.
Τίποτε δεν μου κάνει εντύπωση. Αφού τολμάς και έχεις τόσο θράσος και διαφθορά, μπορείς οποιαδήποτε στιγμή να διεκδικήσεις και το «δικό μου άνθρωπο». Ούτε και πρόκειται να σε εμποδίσω.
Φτηνή εσύ. Στο ύψος μου εγώ. Και στην ησυχία μου.
Όχι γιατί μιλάει ο εγωισμός μου, ούτε γιατί το παίζω σίγουρη και έξυπνη. Η αλήθεια είναι πάντα μία.
Μ’ αυτό τον άνθρωπο γίναμε ένα. Μοιραστήκαμε πολλά. Καλά, κακά, στιγμές και θύμησες.
Όταν είπε ο ένας στον άλλον «σ’ αγαπώ», ήμασταν σίγουροι. Ξέραμε γιατί το ξεστομίσαμε και πώς θα ήταν το υπόλοιπο της ζωής μας.
Τα όνειρα που κάναμε δεν έχουμε σκοπό να μείνουν απραγματοποίητα, ούτε να χαλάσουμε αυτό που μαζί χτίσαμε με δικά μας υλικά.
Έρωτα. Αφοσίωση. Ειλικρίνεια. Χημεία. Σεβασμό. Εμπιστοσύνη.
Ναι. Εμπιστοσύνη.
Ό,τι και να γίνει λοιπόν, αυτά δεν θα αλλάξουν.
Εσύ μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις, αγαπητή μου. Σε προκαλώ κιόλας. Αν τα καταφέρεις τελικά, στον χαρίζω.
Ούτε συζήτηση.
Εγώ θα είμαι πολύ χαρούμενη. Άνθρωπος που προδίδει δεν υπάρχει στον χάρτη μου.
Δικός σου. Αλλά ποτέ μη σκεφτείς πως κέρδισες.
Αυτό θα ξαναγίνει.
Η πιο χαμένη θα είσαι στην ιστορία.
Εγώ θα λυτρωθώ.
Εσύ θα είσαι, καταρχάς, μια τιποτένια που ήρθες να κλέψεις και, κατά δεύτερον, για λύπηση που πήρες το πιο κάλπικο τιμαλφή.
Με γειά.
Και άντε γεια.
