Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Αν δεν μπορείς να περπατήσεις στο πλάι της, μην της κόβεις τον δρόμο
Αν δεν μπορείς να περπατήσεις στο πλάι της, μην της κόβεις τον δρόμο.
Μην την κάνεις να πιστέψει ότι πρέπει να περιμένει μέχρι να αποφασίσεις εσύ αν μπορείς να την ακολουθήσεις.
Δεν είναι στάση λεωφορείου.
Είναι άνθρωπος.
Κι οι άνθρωποι δεν γεννήθηκαν για να μένουν ακίνητοι μέχρι να τελειώσουν οι φόβοι κάποιου άλλου.
Αν δεν μπορείς να εξελιχθείς μαζί της, μην την καθυστερείς.
Μην της πουλάς “λίγο ακόμα”. Το «όταν ηρεμήσουν τα πράγματα», το «όταν είμαι έτοιμος», το «μην πιέζεις». Οι πιο πολλές ζωές δεν χάθηκαν από λάθος επιλογές. Χάθηκαν περιμένοντας ανθρώπους που είχαν μονίμως μια επόμενη δικαιολογία.
Κι εκείνη, από αγάπη, έκοβε λίγο λίγο τον εαυτό της για να χωρέσει στο μέγεθος της δικής σου ανασφάλειας.
Αυτό δεν είναι έρωτας.
Είναι ακρωτηριασμός με συναίνεση.
Κι αν δεν αντέχεις να είναι ήλιος, μη σκοτεινιάζεις τον ουρανό της.
Μη βαφτίζεις “υπερβολή” τη ζωντάνια της, επειδή εσύ έμαθες να ζεις με μισό φως. Μη λες “σιγά” κάθε φορά που ενθουσιάζεται. Μη γελάς ειρωνικά όταν ονειρεύεται λίγο πιο μακριά από όσο φτάνει η δική σου ματιά.
Δεν φταίει εκείνη που λάμπει.
Ούτε είναι υποχρεωμένη να χαμηλώσει την έντασή της για να μη σε τυφλώνει.
Ξέρεις ποιο είναι το πιο άσχημο που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος σε έναν άλλον;
Όχι να τον αφήσει.
Να τον μάθει να αμφιβάλλει για το φως του.
Να τον κάνει να απολογείται επειδή είναι πολύ τρυφερός, πολύ ζωντανός, πολύ παθιασμένος, πολύ “κάτι”.
Μέχρι που μια μέρα, ο άνθρωπος αυτός αρχίζει μόνος του να χαμηλώνει τη φωνή, το γέλιο, τα όνειρά του.
Κι αυτό είναι έγκλημα.
Όχι απέναντι στον έρωτα.
Απέναντι στη ζωή.
Γι’ αυτό, αν δεν μπορείς να περπατήσεις δίπλα της, κάνε τουλάχιστον κάτι γενναίο.
Βγες από τη μέση.
Οι άνθρωποι που γεννήθηκαν για να ανθίζουν δεν χρειάζονται άλλους κηπουρούς.
Χρειάζονται μόνο να σταματήσουν όσοι τους πατάνε τις ρίζες.
