Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Ένα καινούργιο κεφάλαιο με τον ερχομό του καινούργιου χρόνου ξεκινάει, όπως για όλων τον κόσμο έτσι και για εμένα.
Κατηγορούσα τον εαυτό μου για ό,τι μας συνέβη όλο αυτό το διάστημα, μέχρι που κάποια στιγμή έκανα ένα ακόμα τελευταίο πείραμα.
Σταμάτησα να δίνω, και να δίνω και να δίνω χωρίς καμία ανταπόκριση εκτός από έναν και μόνο άνθρωπο ο οποίος ήταν εκεί, είναι και θα είναι μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος.
Με κατηγορούσα ακόμα και για το ποσό γρήγορα βρήκες τον αντικαταστάτη μου.
Για το ποσό γρήγορα μπόρεσες να αγκαλιάσεις έναν άλλον, για το ποσό γρήγορα μπόρεσες και άφησες να ξεθωριάσει η μυρωδιά μου και η γεύση μου από τα χείλη σου.
Για το ποσό γρήγορα αναίρεσες όλες αυτές τις υποσχέσεις σου κοιτώντας με δάκρυα στα μάτια, και εμένα η καρδιά μου σπάραζε και προσπαθούσα όσο εσύ με έδιωχνες να ήμουν εκεί, να σε ακούω για το κάθε σου πρόβλημα και να σου λέω πως σύννεφο είναι θα περάσει.
Αγκάλιασα εμένα λοιπόν και όλα μου τα λάθη με μια τόσο σφιχτή αγκαλιά και μου υποσχέθηκα πως πλέον δεν θα με αφήσω ποτέ ξανά.
Αναγκάστηκα να γίνω σκληρός, απόμακρος, ακόμα και ψυχρός όμως δεν υπήρχε άλλη λύση.
Αγκάλιασα εμένα και μερικούς ακόμα μετρημένους στα δάχτυλα το ενός χεριού,
Μου ζήτησα συγνώμη για ότι επέτρεψα με δική μου ευθύνη να μου συμβεί και
Έφτιαξα έναν νοητό κύκλο αγκαλιάς απροσπέλαστο πλέον, και άτρωτο από το οτιδήποτε, και μας έκλεισα μέσα.
Με αγκάλιασα, μας αγκάλιασα..
