Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Πόσα κουτάκια έφτιαξες τόσα χρόνια για να αποφύγεις την αγάπη, για να προσπεράσεις το νοιάξιμο; Το κουτάκι των αναμνήσεων. Φαντάζομαι εκεί μέσα έκλεισες όλες τις καλές στιγμές που πέρασες και δεν άφησες να σε στιγματίσουν. Κάθε καλή στιγμή πριν εξελιχθεί και πάρει διάσταση, την έκλεινες σε αυτό το κουτί.
Το κουτί της λύπης. Κάθε κακή στιγμή που σου δημιουργούσε δυσαρέσκεια, αντί να την συζητήσεις, εσύ την έκλεινες στο κουτί και κλεινόσουν στο καβούκι σου, χωρίς να σκέφτεσαι τρόπους διαφυγής, χωρίς να περπατήσεις στους δρόμους της στεναχώριας. Άλλωστε ποτέ δεν φαντάστηκες ότι αυτός ο δρόμος δεν ήταν πάντα ευθεία γραμμή, κάποια στιγμή θα έστριβες στο μονοπάτι της χαράς στο μονοπάτι του ενθουσιασμού. Αλλά που να το σκεφτείς; Το κουτί σου ήταν έτοιμο να υποδεχτεί την κάθε πληγή της ψυχής σου.
Τελευταία έφτιαξες και ένα άλλο κουτί αυτό του έρωτα, κάθε φορά που η καρδιά σου πετούσε, που γελούσε, που ένιωθε, αμέσως άνοιγες το κουτί να βάλεις μέσα τον έρωτα που έβλεπες να έρχεται. Αχ πόσο φοβόσουν να νιώσεις, πόσο φοβόσουν να δεις τον έρωτα, να χαρείς τις λύπες και να θυμάσαι με χαμόγελα τις αναμνήσεις; Και έτσι σταμάτησες να ζεις. Περιπλανιόσουν σε σταυροδρόμια που δεν ήταν για εσένα. Σε ανθρώπους που ήταν για λίγο, για να πάρεις επιβεβαίωση.
Και ξαφνικά όλα τα κουτιά άνοιξαν. Και άρχισαν να τρέχουν οι αναμνήσεις, να χορεύουν με την λύπη. Και άρχισε ο έρωτας να χοροπηδάει που βγήκε από το κουτί, να δίνει μάχη να βγει στο προσκήνιο. Και εσύ; Εσύ δεν μπορείς να σταματήσεις το ποτάμι που κυλάει με μανία. Δεν μπορείς να βάλεις φρένο σε όσα έζησες ή σε όσα φοβήθηκες να ζήσεις.
Και ήρθε η ώρα. Ναι, ήρθε. Να πεις όλα τα ανείπωτα, τα καλά κρυμμένα μυστικά σου. Να χαρείς. Να αγαπήσεις. Να νιώσεις. Να πεις «Ευχαριστώ» σε όλες τις αναμνήσεις. Να πεις στις λύπες να σταματήσουν τον χορό, γιατί είσαι δυνατός.Και να δεις τον έρωτα που τόσο φοβήθηκες.
