Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Δεν θέλω να με αγαπήσεις. Δεν θέλω να με ερωτευτείς, ούτε όρκους και λόγια μεγάλα να πούμε. Ξέρω, θα πληγωθείς πάλι, ξέρεις ότι θα σε πληγώσω για άλλη μια φορά. Δεν θέλω να περπατήσεις στο σταυροδρόμι μου, ούτε να μπεις στο μονοπάτι μου. Δεν θέλω να μου πεις ότι με αγαπάς, ούτε εγώ να σου πω πως δεν μπορώ χωρίς εσένα. Ξέρεις πως θα καταλήξουμε πάλι. Εγώ να προσπαθώ για μια χαμένη παρτίδα στα χαρτιά και εσύ να βάζεις τα λόγια σου σε σιωπή και το μυαλό σου σε ησυχία. Εσύ μπερδεμένος και εγώ με τόσα που έκανα, σε ανακάτωνα, δεν μπόρεσα να γλυκάνω την ψυχή σου.
Άραγε προσπάθησα ή σε μπέρδευα και άλλο; Φτιάξαμε στα μέτρα μας μια αγάπη. Φοβήθηκες πολύ, φοβήθηκα και εγώ. Σε τρόμαξε όλο αυτό, σε τρόμαξα και εγώ. Πήγαμε κόντρα στο λάθος χρόνο που συναντηθήκαμε, αλλά ποιος μπορεί να τα βάλει με τις ανασφάλειες και την βαβούρα του μυαλού μας; Καταλήξαμε ότι ο καθένας μας πρέπει να είναι καλά όπου είναι, σε όποια αγκαλιά βρίσκεται και με όποια αγάπη περιπλανιέται η ψυχή του και αυτό είναι αληθινή αγάπη. Μακριά από εγωισμούς, μακριά από ανασφάλειες.
Απόψε όμως που σφήνωσες στο μυαλό μου. Δεν θέλω να μου πεις ότι με αγαπάς. Δεν θέλω να σε διώξω. Θέλω μια αγκαλιά και να μου κρατήσεις συντροφιά αυτό το βράδυ. Αύριο το πρωί σου υπόσχομαι θα είμαστε πάλι δυο ξένοι. Θα σε αφήσω να γυρίσεις σε άλλες αγκαλιές. Θα με αφήσεις να γυρίσω πίσω στη ζωή μου… Μόνο κάνε μου την χάρη και μείνε μαζί μου αγκαλιά για απόψε το βράδυ. Δεν ζητάω πολλά, δεν ζητιανεύω την αγάπη. Θέλω να είσαι καλά όπου είσαι, με όποια είσαι. Να γελάει η ψυχή σου και να πετάνε σπίθες τα μάτια σου από ευτυχία. Αυτό είναι αγάπη….
