Blog

Γράφει η Νεφέλη

Να ανοίγετε τις καρδιές σας και να εκφράζετε τα συναισθήματα σας στους άλλους. Δεν είναι κακό να λες σε αγαπώ, σε χρειάζομαι, μου λείπεις, σε έχω ανάγκη.

Μη φοβάστε, πάρετε το ρίσκο. Είναι προτιμότερο να εκφράσεις τις σκέψεις, από το να τις κρατάς φυλακισμένες από φόβο ή εγωισμό.

Οι άνθρωποι γεννηθήκαμε για να έχουμε ένα ταίρι δίπλα μας. Δεν έχει σημασία αν θα είναι παντοτινό ή αν θα χαθεί κάποια στιγμή.

Σημασία έχει να μπορέσουμε να το ζήσουμε και να το απολαύσουμε όσο κρατήσει. Πολύ ή λίγο.

Τι να την κάνεις την ασφάλεια όταν είσαι μόνος ή μόνη γιατί φοβάσαι να αφεθείς και να παραδοθείς στην αγκαλιά ενός συντρόφου;

Τι νόημα έχει να πνίγεις αυτά που νιώθεις θεωρώντας ότι έτσι δεν ξεγυμνώνεσαι κι ότι κρατάς την αξιοπρέπεια σου.

Πάρτε το απόφαση. Η αγάπη και ο έρωτας θέλουν ρίσκα. Τρελένονται τη μια στιγμή να σε ρίχνουν στα πατώματα και την άλλη να σε ανεβάζουν στα ύψη.

Είναι προτιμότερο να υποφέρεις γιατί ξεδίπλωσες τα φύλλα της καρδιάς σου ένα κι ένα κι αυτά γίνανε στάχτη, από το να τα φυλάς στο σεντούκι ανέγγιχτα.

Άβυσσος δεν είναι μόνο η ψυχή του ανθρώπου, αλλά και η αγάπη και έρωτας. Πέφτεις μέσα τους κι όπου σε βγάλει.Ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα.Μισός άνθρωπος είναι όποιος φοβάται να ταξιδέψει με το πλοίο της αγάπης.

Αξίζει το ρίσκο. Η ζωή ανταμείβει. Ίσως κάποιες φορές να αργεί αλλά πότε δεν ξεχνά. Αργά ή γρήγορα σου δίνει την δική της απάντηση. Όποτε θέλει αυτή όμως κι όχι όποτε θέλεις εσύ, αρκεί να έχεις υπομονή και να δείχνεις σεβασμό.

Για αυτό σας λέω, μη φοβάστε. Ανοιχτείτε κι ας τσαλαπατηθείτε. Η γεύση που αφήνουν η προδοσία και ο χωρισμός είναι πικρές δύσκολα καταπίνονται δε λέω… Όμως όταν γεύεσαι την αγάπη και τις χαρές της, χαλάλι όλα. Προσωπικά προτιμώ να κλαίω για μια αγάπη που είχα κι έχασα από το να μην την έχω γευτεί καθόλου γιατί ήμουν δειλή.

Ανέβηκα στο πλοίο της, έκανα το ταξίδι της, ακολούθησα όλα τα λιμάνια της. Κι αν έπεσα κάποια στιγμή μέσα στη θάλασσα, κατάφερα και βγήκα παρ’ όλη τη φουρτούνα γιατί το ήθελα. Αν ξανά ανέβηκα στο πλοίο της; Ναι το τόλμησα και πάλι. Γιατί είπαμε. Άνθρωπος μισός αυτός αυτός που φοβάται να ταξιδέψει μαζί της.