Γράφει η Χριστίνα Αυγερινίδου
“Είναι καλύτερο να σπάσεις το δεσμό του γάμου από το να σε σπάσει αυτός.”
ΝΙΤΣΕ
Δεν είναι έτσι όπως φαίνεται.
Πίσω από ένα χρυσό κλουβί μπορεί να χωράει μια μοναξιά απύθμενη σαν αυτή των σύγχρονων συζύγων που ο μεγαλύτερος πόθος τους είναι η απαλλαγή. Ομολογία που δεν τολμούν να την ψιθυρίσουν ούτε στον εαυτό τους.
Πρόκειται για γάμους που, αν και “δεν τραβάνε”, ωστόσο πορεύονται ασθμαίνοντας, υποκινούμενοι από το φόβο της μοναξιάς, η καλύτερα, από το φόβο να αναμετρηθείς με τον ίδιο σου τον εαυτό. Να τον στήσεις απέναντι και να του συστηθείς.
Είναι λυπηρό να εγκλωβίζεσαι σε μια αποθήκη που συσσωρεύεις λίγο- λίγο συναισθήματα που σου ρουφάνε το οξυγόνο και σε οδηγούν σε ανώφελους συμβιβασμούς που γίνονται συνήθεια.
Γιατί ο συμβιβασμός ακυρώνει το μεγαλύτερο δικαίωμα που δόθηκε στην ανθρώπινη ύπαρξη που είναι η ελευθερία. Η σφαίρα της προσωπικότητας, η απαραβίαστη.
Υπάρχουν ζευγάρια που, στο όνομα μιας “κοινωνικής ηθικής” – ηθικολογίας θα έλεγα- μένουν στα μισοσκόταδα, ως ζωντανοί -νεκροί τυλιγμένοι με το σάβανο της αυτολύπησής τους.
Πρόκειται για μια ανομολόγητη υποταγή που οδηγεί σε συντριβή.
Έτσι ο γάμος μετατρέπεται σε μια υποκριτική σύμβαση με κίνητρα πιο πολύ κοινωνικά, ίσως και υλικά. Σε αυτήν την περίπτωση, η υπομονή μπορεί να ονομαστεί και “βόλεμα” , όρος στον οποίο πολλοί αναστατώνονται και εθελοτυφλούν.
Το μόνο που σε ενώνει με τον άλλον είναι η κοινή φορολογική δήλωση που οχυρώνει περίτεχνα και ξεγελαστικά τη βιτρίνα της χρυσής φυλακής σου. Μια οικονομική και κοινωνική συνθήκη απαραίτητης για την “συμπόρευση” σας.
Που είστε στην ουσία απομακρυσμένοι ο ένας από τον άλλον, χωρίς την παραμικρή επικοινωνία, το ελάχιστο ψυχικό πλησίασμα και υποδουλώνεστε σε τραγικούς συμβιβασμούς δήθεν για να μην τραυματιστεί η ψυχολογία των παιδιών .
Είναι τότε που το καθήκον και όχι η αγάπη, σε κρατάει αγκυλωμένο σε μια συνύπαρξη μερική που φέρει εξοντωτική φθορά. Ζεις ανάμεσα στον εαυτό σου και στο τίποτα, ενώ έρχεται ο καιρός που το μοναδικό σου ακροατήριο είναι ο ίδιος σου ο καθρέφτης.
Όλη αυτή η ανόητη παραφιλολογία περί “τραυμάτων της παιδικής ψυχής” όμως υποχωρεί τη στιγμή που το παιδί ανοίξει τα φτερά του. Εκεί είναι και το τραγικό σημείο: Eσείς- δύο ξένοι- βρίσκεστε σε μια κακοποιημένη πραγματικότητα που χρόνια εκτρέφατε. Ίσως να φτάσεις και στο σημείο να αποδέχεσαι την μοιχεία – κάτι κατά κανόνα μισητό- για να δικαιολογήσεις αυτά που πρόκειται να γίνουν.
Εσείς λοιπόν είστε οι σύντροφοι που ταίζουν την εξαθλιωμένη εικόνα του σύγχρονου ανθρώπου, την εικόνα εκείνου που θυσιάστηκε, προκειμένου να προβάλει προς τα έξω ότι φέρει επάξια τον τίτλο του “σωστού γονέα”. Ήρωες ίσως, αφού ο ηρωισμός λίγο απέχει από τον συμβιβασμό.
Ακουμπάς σε ξοφλημένες αξίες κοινωνικών στερεότυπων και πορεύεσαι ένα δρόμο μοναχικό σε σπιτικά διαιρεμένα που θυμίζουν θερμοκήπια. Εκεί που ξεφυτρώνουν παιδιά ευνουχισμένα, μεγαλωμένα μέσα σε ψευδαισθήσεις και πλάνες. Ασύμμετρα, δυσλειτουργικά και εξαρτημένα από τρίτα πρόσωπα εκτός των γονέων. Γιατί δεν υπάρχει αλφάδι σε αυτά τα αναστατωμένα σπιτικά, ούτε μέτρο υπάρχει.
Εικόνα της σύγχρονης οικογενειακής σήψης που μόνο ένας καλλιτέχνης φωτογράφος θα μπορούσε να καλύψει.
Το πιο παράδοξο σε όλα αυτά όμως είναι, ότι ξημερώνει μια ημέρα που βγαίνεις από τον λήθαργο και ψάχνεις τα κομμάτια σου, μια ζωή που έχει πετάξει.
Και στην καλύτερη, σου κλείνεις το μάτι και συνεχίζεις την υποταγή…
Άντε όμως να σε δω στη χειρότερη, που σου χτυπάει ένας έρωτας την πόρτα και εισβάλει αγενώς , σαν απρόσκλητος εισβολέας…και χάνεις τη γη κάτω από τα πόδια σου…
Τι ψιθύρισες;
“Θέλω αλλά δεν μπορώ.”
Το σπιτικό αρκεί να σώσεις.
