Γράφει η Γεώρα
Οι λέξεις κόβουν σαν μαχαίρι. Είναι ο πιο σκληρός δολοφόνος. Μπορεί να μας αφήσει χωρίς οξυγόνο το μέσα μας. Μπορεί να μας καταστρέψει ότι πιο αγνό έχουμε. Οι λέξεις κόβουν σαν μαχαίρι. Και αφήνουν πληγή μεγάλη. Πληγή αγιάτρευτη, γεμάτη πόνο και πικρία.
Οι λέξεις κόβουν σαν μαχαίρι. Και εκείνες που ειπώθηκαν, μα και εκείνες που έμειναν ανείπωτες. Αυτές να δεις πως σου τρώνε τα σωθικά. Πως σε εξαντλούν. Πως σε αποξενώνουν από το μέσα σου! Πως σε ρημάζουν στην ψυχή. Πως σε νεκρώνουν από συναισθήματα. Για ότι είχες να πεις και δεν το είπες. Δεν το έπραξες. Δεν το εξέφρασες. Δεν το άφησες να ανθίσει εκεί που έπεσε ο σπόρος. Δεν του έδωσες την ευκαιρία να φωτίσει τα πάντα!
Και εκείνες οι ανείπωτες οι λέξεις, αν τυχόν κάποτε ειπωθούν, ίσως σε λάθος χρόνο ή σωστό, αλλάζουν δεδομένα και ‘πρέπει’ που κόβουν την ανάσα. Αλλάζουνε ζωές. Δένουν σφιχτά κάποιες, τις κάνουν πιο δυνατές και άλλες τις κόβουν για πάντα!
Οι λέξεις κόβουν σαν μαχαίρι. Έτσι σου είχα πει. Έτσι μου είχες πει. Και εσύ χρησιμοποίησες αυτές και με μαχαίρωσες. Με πόνεσες. Πολύ! Θεώρησες πως κατάφερες να με διαλύσεις. Μα έκανες λάθος. Εγώ το έκανα, όταν πήρα το λόγο. Όταν σου είπα αυτό που καμιά μέχρι τότε δεν σου είχε πει, καμιά μέχρι τότε δεν εννοούσε.
Σ’ αγάπησα. Με πόνεσες, με τσάκισες. Μα εγώ σ’ αγάπησα στ’ αλήθεια. Και ακόμα και τώρα σ’αγαπάω. Τώρα που θέλεις να με αποτελειώσεις. Τώρα που θέλεις να βεβαιωθείς πως έκανες θρύψαλα την καρδιά μου. Εγώ είμαι εδώ, στέκομαι όρθια, σε κοιτώ κατάματα και σε πυροβολώ με την μόνη λέξη που έχω. Αυτή που σε έκανε να δεις και να βρεις τον άλλον σου εαυτό. Εκείνον που καλά κρυμμένο μέσα σου είχες γιατί φοβόσουν μην πληγωθείς! Εκείνη την ευαίσθητη πλευρά σου που άγγιξα απαλά. Που αντίκρισα με αγάπη!
Σ’ αγαπάω, μ’ ακούς; Σου είπα. Και εσύ γύρισες και με κοίταξες με απορία. Σου χαμογέλασα και σε φίλησα. Πήγα να φύγω μα με τράβηξες στην αγκαλιά σου. Και πραγματικά, δεν με είχες αγκαλιάσει ποτέ ξανά έτσι. Και τώρα στέκεις εδώ με μάτια βουρκωμένα. Με εκείνη την άοπλη και ευαίσθητη, ανθρώπινη και όμορφη πλευρά σου! Με εκείνη την πλευρά που με άφησες να δω. Με τον κρυφό σου εαυτό. Μπορώ να σε πονέσω με λέξεις που μου είπες. Μα ξέρω πως το έκανες εσύ για μένα. Εσύ σε σκότωσες. Σε κάθε σου λέξη χτύπαγες και εσένα.
Γιατί φοβήθηκες, καρδιά μου; Δες με, εγώ και τώρα σ’αγαπάω. Και πιο σκληρή και αληθινή λέξη από αυτή, πιο βαθιά πληγή από αυτή δεν θα μπορούσα να σου αφήσω. Και το ξέρεις! Σ’αγάπησα στ’ αλήθεια! Και ξέρω πως αυτό σε πονάει. Δεν είναι όλοι ίδιοι, μάτια μου. Αυτό να θυμάσαι. Ίσως κάποτε ξανασυναντηθούμε. Κακία δεν σου κρατάω. Ένα μικρό παράπονο μόνο, επειδή δείλιασες στην ένταση του σ’αγαπάω μου! Φρόντισε την ψυχή σου. Η δική μου αντέχει από ανούσιες λέξεις. Έμαθε να τις διαγράφει κατευθείαν. Οι λέξεις κόβουν σαν μαχαίρι. Θυμάσαι που σου είχα πει ;
Σ’αγαπάω, γι’αρχή! Ξέρω πως σε τσακίζω γιατί εσύ δεν μπορείς να το διαχειριστείς. Κράτα το όμως γιατί είναι αληθινό, για να σε βοηθήσει να μαζέψεις τα κομμάτια σου. Οι λέξεις κόβουν σαν μαχαίρι, μα μόνο όσες είναι αγκαλιασμένες με συναισθηματική αλήθεια.
Να προσέχεις.
Σ’αγαπάω!
