Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Το ταξίδι αξίζει πάντα για την στιγμή που γυρνάς.
Για την μαγική στιγμή που ξέρεις ακριβώς ποιος σου έλλειψε, με ποιον “ταξίδεψες” ακόμα κι αν ήσουν μόνη.
Είναι η στιγμή που όλα είναι καθαρά μπροστά σου.
Τα έχεις πει όλα όσα κράταγες μέσα σου από καιρό. Έχεις χαθεί σε δρόμους, έχεις ανακαλύψει διαδρομές και κάπου εκεί έχεις ξανασυναντηθεί και με τον εαυτό σου.
Τώρα πια ξέρεις τα πάντα..
Τώρα πια ξέρεις κι εκείνα που ήταν μπροστά σου μα σαν υπνωτισμένη από την βουή της καθημερινότητας δεν έβλεπες.
Τώρα ξέρεις..
Εκείνος που σου έλλειψε, σε έχει.
Εκείνος που σε έψαξε, του αξίζεις.
Εκείνος που του έλλειψες, στο έδειξε.
Για εκείνον που γύρισες.. εκεί ανήκεις.
Πάντα ξέρεις γιατί φεύγεις και πάντα ξέρεις για ποιον γυρνάς.
Υπάρχουν λόγοι που σε κάνουν να φύγεις και άνθρωποι που σε κάνουν να γυρνάς.
Και γυρνάς πάντα ακόμα κι αν δεν γυρνάς σε εκείνους.
Ακόμα κι αν εκείνοι δεν είναι εκεί για εσένα..
Δεν έχει σημασία ποτέ.
Σημασία έχει πως εσύ είσαι εκεί.
Εμμονικά πιστή όχι σε εκείνον αλλά σε εσένα.
Σε αυτό που είσαι, σε αυτό που νιώθεις, σε αυτό που ζητάς.
Γιατί ο έρωτας δεν αίρεται, μόνο προστατεύεται από όσους δεν τον πίστεψαν αρκετά.
Γιατί ο αληθινός έρωτας, δεν σε χρειάζεται για να υπάρχει..
Τον χρειάζεσαι για να έχει νόημα το ότι υπάρχεις!
