Γράφει η Δήμητρα Γιαννοπούλου
Σε θέλω.
Χωρίς να ξέρω το γιατί.
Χωρίς να ξέρω το πώς ακριβώς. Σε θέλω.
Τόσο απόλυτα και τόσο εγωιστικά.
Τόσο μπερδεμένα και τόσο παράφορα.
Σε θέλω. Θέλω το λίγο σου κι ας μη μου φτάνει.
Θέλω αυτό που σου περισσεύει, κι ας μοιάζει φθηνό.
Θέλω αυτό που σκέφτεσαι πριν κοιμηθείς να μου ανήκει.
Θέλω κάπου εκεί, ανάμεσα στα άγχη και στην ρουτίνα σου, να υπάρχω.
Θέλω να ξέρω τί σκέφτεσαι όταν ακούς τ’ όνομά μου.
Πώς νιώθεις όταν ξαπλώνω δίπλα σου.
Όταν πετάς τα ρούχα μας στο πάτωμα και μένουμε εγώ, εσύ και η αλήθεια της στιγμής μας.
Θέλω να με θες. Όσο ηλίθιο κι αν ακούγεται, όσο τετριμμένο… θέλω να με θες.
Να μην αντέχεις τις σιωπές μας, να σε κομματιάζει η απουσία.
Θέλω να ξέρω ρε γαμώτο αν απόψε σου λείπω…
