Blog

Γράφει η Κατερίνα Κυπρίου

Άντρας και γυναίκα, γυναίκα και άντρας! Με όποια σειρά και να τα βάλεις, είναι τα δύο πρώτα όντα που έπλασε ο Θεός. Το ένα από το πλευρό του άλλου για να μοιάζουν. Το ένα από το πλευρό του άλλου για να συνυπάρχουν. Ισότιμα και τόσο ίδια εσωτερικά. Από τα ίδια υλικά, από την ίδια πάστα. Φτιαγμένα και τα δύο με το ίδιο μεράκι και από τον ίδιο Δημιουργό. Μελετημένα με σοφία για να συμπληρώνει το ένα το άλλο… Πλάσματα που δημιουργήθηκαν για να αγαπιούνται και να δημιουργούν την ίδια τη ζωή.

Εντάξει, άλλος ο ρόλος του άντρα κι άλλος της γυναίκας, μα και οι δυο είναι τόσο σημαντικοί.
Εμείς οι άνθρωποι, όμως, με το πέρασμα του χρόνου, καταντήσαμε τη σχέση ανάμεσα στα δύο φύλλα έναν διαρκή πόλεμο. Μια ανούσια μάχη για το ποιος από τους δυο θα επικρατήσει. Ένα σχέδιο εξόντωσης μοιάζει πια η σχέση, η συμβίωση, ο γάμος.

Γιατί βρε παιδιά; Τι έχουμε στ’ αλήθεια να χωρίσουμε; Γιατί το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας; Γιατί την έχθρα αυτή τη μεταδίδουμε και στα παιδιά μας; Γιατί αυτό πετυχαίνουμε όταν αλληλοκατηγορούμαστε κι αυτά το εισπράττουν, να το ξέρετε. Δεν μπορούμε άραγε να αγαπιόμαστε; Δεν μπορούμε να σεβόμαστε ο ένας τον άλλον; Γιατί προσπαθούμε να κλέψουμε και να αλλάξουμε τους ρόλους μας; Γιατί ευνουχιζόμαστε και μετά νιώθουμε ανάπηροι και ανήμποροι να συνεχίσουμε; Δεν μπορούμε απλά να συνυπάρχουμε χωρίς να υποβιβάζουμε ο ένας τον άλλον; Ένα σωρό ερωτήματα, που όσο κι αν σπας το κεφάλι σου θα μείνουν αναπάντητα.

Πάντα θα υπάρχουν σκάρτοι άντρες, κορίτσια μου, και πάντα θα βρίσκετε γυναικούλες, αγόρια μου! Αυτό, όμως, από μόνο του δε μας δίνει το δικαίωμα να τους βάζουμε όλους στο ίδιο σακί και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο το καλύτερο για όλους μας.

Ας κάτσουμε λίγο να σκεφτούμε βρε άνθρωποι, γιατί ο Θεός εκτός από όλα τ’ άλλα μας έδωσε και μυαλό που αν το χρησιμοποιήσουμε, θα καταλάβουμε ότι ούτε ο άντρας ούτε και η γυναίκα μπορούν να είναι μόνοι. Γιατί θα είναι μισοί. Γιατί γεννήθηκαν για να πορεύονται μαζί, να ερωτεύονται, να αγαπιούνται, να δημιουργούν και να μοιράζονται την ίδια τη ζωή. Πλάσθηκαν για να είναι σύντροφοι, μωρέ, κι όχι εχθροί.

Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να συζητήσουμε επιτέλους μεταξύ μας. Ας κάνουμε μια προσπάθεια να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας, παιδιά, και όχι το φύλο του.
Ίσως, αν πούμε τα “θέλω” μας μια φορά στ’ αλήθεια και χωρίς εγωισμούς, δούμε και πόσο μοιάζουμε τελικά μεταξύ μας. Ίσως τότε υπάρξει κάποιο φως, κάποια ελπίδα για έναν κόσμο καλύτερο, όπου τα παιδιά μας θα καταλάβουν ότι φτιάχτηκαν από καθαρή αγάπη.
Ίσως έτσι καταλάβουμε κι εμείς, ότι ο Δημιουργός μας δεν μπορεί να έκανε τίποτα λάθος τελικά…