Γράφει η Φανή Θεοδώρου
Μερικοί άνθρωποι δεν φεύγουν. Και όχι, δεν είναι επειδή δεν μπορούν.
Μένουν. Ακόμα κι όταν τους δείχνεις την πόρτα. Ακόμα κι όταν τους σπρώχνεις με λέξεις που στάζουν απόρριψη. Μένουν και δεν φεύγουν. Και αυτό δεν είναι αδυναμία – είναι επιλογή.
Είναι εκείνοι που νιώθουν βαθύτερα απ’ όσο μπορείς να φανταστείς. Που αντί να σε ανταγωνίζονται, σε προστατεύουν. Που, ακόμη κι όταν τους πληγώνεις, σφίγγουν τα δόντια και κάθονται δίπλα σου. Όχι επειδή δεν έχουν πού αλλού να πάνε. Αλλά επειδή σε έχουν ήδη διαλέξει. Επειδή σε αγαπούν στα δύσκολά σου. Στα κουρασμένα, στα επικίνδυνα, στα αλλοιωμένα σου.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητούν ανταλλάγματα. Δεν μετράνε προσφορές, δεν κάνουν λογαριασμούς. Δεν στέκονται μπροστά σου ζητώντας επιβεβαίωση ή εγγυήσεις. Στέκονται εκεί γιατί θέλουν. Γιατί είσαι ο λόγος που νιώθουν. Και δεν ψάχνουν το «αν» θα πάρουν πίσω. Ξέρουν από πριν πως μπορεί και να μη συμβεί. Αλλά αγαπούν έτσι κι αλλιώς.
Μην τους δοκιμάζεις με το “φύγε”. Μην παίζεις με τη δύναμή τους. Γιατί όταν φύγουν, φεύγουν αληθινά. Χωρίς δράμα, χωρίς σκηνές. Απλώς κλείνουν την πόρτα και δεν κοιτάζουν πίσω. Κι εκείνη την ώρα θα καταλάβεις πως έχασες κάτι που δεν ξαναβρίσκεται. Κάποιον που ήταν εκεί, ενώ όλοι οι άλλοι απλώς περνούσαν.
Μην τους φτάσεις στα όριά τους. Είναι αυτοί που αξίζουν το «μείνε» σου. Όσο είναι ακόμη εκεί.
