Γράφει η Κατερίνα Κυπρίου
«Όταν αγαπάς μένεις» μου είπες..
Κι εγώ έμενα, γιατί αλήθεια σε αγάπησα! Έμενα να σε περιμένω, κόντρα σε κάθε λογική. Έμενα, γιατί κάθε φορά που ήθελα να φύγω, έβλεπα τα μάτια σου να μου λένε μείνε. Έμενα, γιατί όταν ήμουν στην αγκαλιά σου, ξεχνούσα όλα «τα πρέπει» και όλα τα «δεν πρέπει». Έμενα γιατί δεν άντεχα να μην ξανανιώσω το άγγιγμά σου, γιατί μου ήταν αδύνατο να μην ξανακούσω τον γνώριμο χτύπο της καρδιάς σου!
«Όταν αγαπάς μένεις» μου είπες..
Κι εγώ έμενα, γιατί πίστευα ότι ένιωθες! Έμενα, γιατί μου έδειχνες ότι αισθάνεσαι. Έμενα, ακόμα κι όταν όλα μου φώναζαν να φύγω. Έμενα, γιατί εγώ τόλμησα και ένιωσα. Έμενα, γιατί εγώ μπόρεσα και σ’ αγάπησα!
«Όταν αγαπάς μένεις» μου είπες..
Κι εγώ πάλεψα κόντρα σε κάθε ηθική μου, για να σου δείξω όλα όσα αισθάνθηκα! Έμενα εδώ, να σε περιμένω την κάθε στιγμή που θα με ζητούσες. Έμενα να σε συμβουλεύω και να σε στηρίζω σε κάθε σου στεναχώρια, σε κάθε νέα σου προσπάθεια. Και ποτέ, μα ποτέ μου δεν μετάνιωσα.Γιατί το άξιζες, γιατί ακόμα το αξίζεις!
«Όταν αγαπάς μένεις» μου είπες..
Μα ποτέ δεν μου είπες ποιος από τους δυο μας τελικά αγάπησε! Ποτέ δε μου είπες τι θα έκανες, αν κινδύνευες να με χάσεις. Μα τώρα αγάπη μου, ήρθε η ώρα που φοβόμουν. Φεύγω, γιατί περίμενα μια απόφαση που ποτέ δεν ήρθε. Φεύγω, γιατί ποτέ δεν ήταν το φόρτε μου τα μασημένα λόγια και οι μπερδεμένες καταστάσεις. Φεύγω, γιατί κάπου στο ξεκαθάρισμα, μπερδεύτηκα κι εγώ. Φεύγω, γιατί σου έδωσα όλο τον χρόνο που πίστευα ότι χρειαζόσουν κι εσύ δεν τον έκανες τίποτα. Φεύγω, γιατί δεν βολεύτηκα ποτέ σε δανεικές αγκαλιές, δεν στριμώχτηκα ποτέ εκεί που δεν χωρούσα!
«Όταν αγαπάς μένεις» μου είπες..
Μα εγώ έμαθα να μένω με αυτούς που με διεκδικούν, μ’ αυτούς που με θέλουν! Έμαθα να μένω με αυτόν που το ” μαζί” αφορά τους δύο μας και κανένας τρίτος δεν χωράει.Και είναι επιθυμία και όχι υποχρέωση. Έμαθα να μένω με τους ξεκάθαρους και τους τολμηρούς και όχι με τους βολεμένους σε αγάπες από λύπηση.
«Όταν αγαπάς μένεις» μου είπες..
Κι εσύ ψυχή μου έμεινες μακριά μου! Κι εγώ φεύγω, ακριβώς γιατί σε αγάπησα.Όχι γιατί δείλιασα, ούτε γιατί μετάνιωσα.Δεν είναι που δεν έχω άλλη υπομονή, δεν είναι που κουράστηκα. Είναι που ποτέ δεν μου είπες αν τελικά θα έρθεις!
«Όταν αγαπάς μένεις» μου είπες.. θυμασαι;
Εσύ που δεν θα με άφηνες ποτέ να φύγω, εσύ δεν έκανες τίποτα για να με κρατήσεις! Ας είναι καρδιά μου, ας είναι.
Φεύγοντας, εγώ θα πάρω μαζί μου ένα μισοτελειωμένο όνειρο! Και θα το κρατήσω σαν φυλαχτό στην καρδια μου.Εκεί, όπου του αξίζει να είναι, εκεί που κι εσύ πάντα θα υπάρχεις! Μα πριν φύγω, θα σου αφήσω ένα ολοκληρωμένο «σ’αγαπώ» που ποτέ δεν πρόλαβα ή δεν τόλμησα να σου πω.
Ίσως, γιατί δεν θα άντεχα να μείνει κι’ αυτό στα αναπάντητα «γιατί» μου!
