Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Συμβαίνουν πράγματα στη ζωή μας.
Πράγματα ξαφνικά, περίεργα που δε μπορούσαμε καν να φανταστούμε ενδεχομένως.
Έρχεται το πρώτο ξάφνιασμα κι ακολουθεί η υπερπροσπάθεια σαφώς να το κατανοήσεις, να βρεις αιτία κι αφορμή καταλήγοντας σε εξήγηση που να είναι κι εύπεπτη.
Γιατί αν δεν είναι, μπλέκεσαι ατέρμονα στα γρανάζια της αναζήτησης και ζεις παράλληλα… όχι την πραγματικότητα.
Νομίζεις πως αν θα έχεις απάντηση και μάλιστα λογική, θα το δεχτείς ή θα το διαχειριστείς καλύτερα.
Πιστεύεις ότι θα το περάσεις προφανώς και πιο ανώδυνα, αφήνοντάς το πίσω σύντομα ώστε να προχωρήσεις… σα να μη συνέβη ίσως.
Το θέμα είναι ότι η ζωή ανέκαθεν ήταν απρόβλεπτη κι έφτιαχνε δικά της σενάρια.
Η γνωστή παροιμία του λαού, «όποιος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει», πάντοτε για κάποιο λόγο επιβεβαιώνεται.
Δε ξέρω γιατί αυτό το παίρνουμε αρνητικά οι άνθρωποι. Προφανώς έχει να κάνει με το τι νομίζουμε ότι θέλουμε ή τι είναι καλό για μας.
Ωστόσο μάλλον δεν είναι ακριβώς έτσι.
Σίγουρα υπάρχει λόγος για ό,τι συμβαίνει κι ανατρέπει τα δεδομένα μας, όμως αυτός ο λόγος δεν είναι απαραίτητα αρνητικός ακόμη κι αν μας πονάει.
Απάντηση ξεκάθαρη δεν μπορούμε να έχουμε, αλλά αρκεί να σκεφτούμε πως ο λόγος είμαστε εμείς οι ίδιοι.
Δε μπορεί να μην είναι για καλό μας, αλλιώς δε θα χαλούσε ποτέ αυτό που θαρρούσαμε ως πραγματικότητά μας.
Είναι δυνατόν να διαταραχθούν ισορροπίες αν δεν είναι για να ξυπνήσεις, να καταλάβεις ποιος είσαι και πού πας, να αλλάξεις τον εαυτό σου, τα θέλω και τον προορισμό σου;
Κάτι άλλο υπάρχει να ζήσεις, να κατακτήσεις, να εμπεδώσεις.
Κάπως αλλιώς πρέπει να φτιάξεις τη σκέψη σου, ακόμη και την καθημερινότητά σου.
Κάποιο δρόμο άλλον πρέπει να πάρεις.
Κι όλα αυτά πώς να στα δείξει η ζωή, το σύμπαν… ο Θεός για όσους πιστεύουν;
Το τι έχω πείσει εγώ τον εαυτό μου ότι αξίζω με το τι όντως αξίζω, ενίοτε διαφέρει πολύ.
Μάθαμε να αναζητούμε σαφώς μια ασφάλεια και μια σταθερότητα.
Ακόμη και μια ρουτίνα πολλές φορές αποτελεί τη βάση για να νιώσουμε καλά και να χτίσουμε μια ζωή, δίχως ωστόσο πολλές φορές να αντέχουμε να ψάξουμε αν όντως αυτό είναι το καλύτερο για μας.
Εγκλωβιζόμαστε εκούσια ή κι ακούσια καμιά φορά, λόγω όσων ενδεχομένως κουβαλάμε, και δεν βρίσκουμε τη δύναμη να σπάσουμε τα δεσμά αυτά.
Ακόμη και η συνήθεια μάς πιάνει στα δίχτυα της.
Άρα, χρειάζεται προφανώς κάτι άλλο να βοηθήσει.
Κάτι να μας ταρακουνήσει τα νερά, να μας δώσει κατεύθυνση κι ώθηση να κοιτάξουμε μέσα μας καταρχάς και γύρω μας στη συνέχεια.
Η αλλαγή δεν έρχεται δίχως συνέπειες μήτε ανώδυνα.
Αλλά έρχεται σίγουρα μια στιγμή μετέπειτα που όλα βγάζουν νόημα.
Που όλα ξέρεις ότι ήταν για καλό.
Όλα για κάποιο λόγο γίνονται… κι ο λόγος είσαι εσύ!
Δείξε εμπιστοσύνη!
