Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Ψάχνεις συνέχεια το όνειρο, παλεύεις με τις σκέψεις σου και χάνεσαι συνεχώς στο δρόμο για την ευτυχία σου.
Κι έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς πως βρίσκεσαι συνέχεια στο ίδιο σημείο.
Θυμώνεις ξαναθυμώνεις, ρίχνεις το φταίξιμο στους άλλους. Φταίει ο άλλος, φταίει η μοίρα, φταίνε τα άστρα, φταίει η ζέστη, φταίει το κρύο, φταίνε οι δύσκολες εποχές.
Παραδέξου επιτέλους πως φταις εσύ και μόνο εσύ.
Αποδέξου επιτέλους πως εσύ είσαι εκείνος που τα περιμένεις όλα απο τους άλλους. Που περιμένεις να στα φέρει πρίμα η ζωή!
Τη ζωή μας φίλε μου εμείς τη φτιάχνουμε.
Με κόπο θες; Ναι με κόπο.
Με τρόπο θες; Ναι με τρόπο.
Με όσο κόπο και με όποιο τρόπο, χρειάζεται όμως προσπάθεια!
Πρέπει να τα φας τα μούτρα σου.
Πρέπει να βιώσεις την αποτυχία.
Πρέπει να πονέσεις.
Και η μάνα σου, για να σε φέρει στη ζωή πόνεσε. Πόνεσε πολύ. Έσπασαν τα κόκαλα της και μάτωσαν τα σωθικά της μέχρι να ακούσει το πρώτο σου κλάμα.
Αλλά για ρώτα την τι ένιωσε μόλις σε αντίκρυσε;
Γι’αυτό λοιπόν σήκω!
Σήκω και χτίσε! Χτίσε τη ζωή που ονειρεύεσαι.
Πάρε τον πόνο σου και κάντον πέτρα.
Πάρε τα δάκρυα σου και φτιάξε τσιμέντο.
Και χτίσε εκείνον τον τοίχο που όταν τον τελειώσεις θα μπορείς να σκαρφαλώσεις επάνω του σαν μικρό παιδί και θα απολαύσεις τη θέα. Τη θέα που εσύ επέλεξες να βλέπεις.
Τη δική σου θέα. Τη δική σου ζωή.
