Γράφει η Έλενα Δημάκη
Ο έρωτας δεν αντέχει τη λογική.
Δεν θέλει ραντεβού στις 8, προτάσεις γάμου μετά από 2 χρόνια, συγκατοίκηση στα 3 και παιδί στα 5.
Δεν είναι business plan. Δεν είναι excel.
Είναι παραλήρημα.
Θέλει την αλητεία του.
Το “κατέβα, είμαι από κάτω”, χωρίς εξήγηση.
Το “φεύγουμε” στις 3 τα ξημερώματα, χωρίς βαλίτσες, μόνο με ένα κινητό και δυο χείλη διψασμένα.
Θέλει να τον παραβείς τον κανόνα, όχι να τον επιβεβαιώσεις.
Ό,τι θυμάσαι, δεν το είχες προγραμματίσει.
Δεν ήταν στο ημερολόγιο.
Ήταν σε κάτι βραδιές που πήγες “για λίγο” και ξημέρωσε.
Σε κάτι φιλιά που δεν ήξερες ότι θα έρθουν και σε διέλυσαν.
Σε κάτι μάτια που σε τράβηξαν πριν πεις “όχι”, και σε έκαναν να ξεχάσεις πώς το λες.
Ο έρωτας θέλει να τα κάνεις όλα λάθος.
Να πεις ναι χωρίς να έχεις ιδέα πού πας.
Να φύγεις χωρίς χάρτη.
Να χαθείς χωρίς plan b.
Να μη σε νοιάζει το αύριο, γιατί σε καίει το απόψε.
Όσοι τον μέτρησαν, τον σκότωσαν.
Όσοι τον κλείδωσαν, τον έχασαν.
Όσοι τον σκέφτηκαν πολύ, τον άφησαν να περάσει.
Γιατί ο έρωτας θέλει θράσος.
Θέλει να βγεις από τον εαυτό σου.
Να ξεχάσεις τι λένε οι “σωστές επιλογές” και να πας προς τα εκεί που δεν είχες τολμήσει.
Ο έρωτας, αν δεν σε ταράξει, δεν άξιζε.
Κι αν δεν σε κάνει να φύγεις ένα βράδυ χωρίς προορισμό,
τότε ήταν απλώς μια ωραία σχέση.
Όχι έρωτας.
