Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Κόκκινο χρώμα δικό μου, της φωτιάς.
Βιώνω στιγμές που όταν τις θυμάμαι δακρύζω.
Φόβος για το μέλλον, πίκρα για το χθες.
Ποιος νοιάζεται άρα για μένα;
Νιώθω κενή, στιγμές…
Γιατί τα χρόνια περνούν, το χαμόγελο δεν βγαίνει εύκολα από τα χείλη μου.
Όμορφες σκέψεις, προσπαθώ να κάνω.
Να χωρέσουν στο μυαλό μου σκέψεις με χρώματα, να φύγει ο πόνος, να με αγγίξει η ζωή.
Μικρές απορίες, μεγάλες προκλήσεις.
Γιατί δεν υπάρχει παντού Αγάπη;
Γιατί δεν νιώθουμε;
Γιατί φθονούμε;
Γιατί κάνει πάρτι το μίσος;
Ευτυχία, αυτό το λίγο μου αρκεί, με πολύ αγάπη.
Μια αντανάκλαση χαράς.
Μπορεί για κάποιους κι ένα δείγμα συμβιβασμού.
Τα πολύπλοκα πράγματα θολώνουν τη συνείδηση.
Μίτος της Αριάδνης η ψυχή μου.
Ασυμβίβαστοι όλοι.
Δίχως τελειωμό οι προκλήσεις, με μία φωνή βαθιά να σε προκαλεί, να ακολουθείς αυτό που ποθείς, χωρίς καμία λογική.
Ποιος είναι έτοιμος να φωνάξει τη δική του αλήθεια;
Κάθε μία από αυτές έχει ευθύνες, επιπτώσεις, τις λένε.
Μα είναι η αλήθεια μας ρε φίλε! Αυτή που για να την πεις θέλει κότσια.
Γκραφίτι γεμίζουν τους τοίχους.
Νέοι, μαθήματα μας δίνουν για το δικό τους θάρρος, όχι δεν είναι θράσος ρε φίλε.
Είναι αυτά τα spray που μας λένε να ξυπνήσουμε από κοιμισμένες αισθήσεις.
Με αυτά μιλούν λέξεις, γράφονται συνθήματα.
Με δικό τους τρόπο, δίχως ντροπές και προσταγές.
Το σ’ αγαπώ, και το μπορώ, ούτε η βροχή δε σβήνει!
Φωνάζουν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, και εμείς κοιτάμε…
Έπειτα στρίβουν στενό και μένουμε να θαυμάζουμε τη ντομπρόσυνη τους.
Το δικό μου το χέρι διορθώνει κάποιες λέξεις, και γράφω πως…
Σ’ αγαπώ με όλη την ψυχή μου…
Και γράφω πως ΘΑ σ’ αγαπώ για όλη μου τη ζωή…
